اندوه

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۳ - آمد بهار و شعله به سنگی نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۴۴ - رفتی و از رفتنت مرهم ز داغم رفته است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۴۶ - دلبر سوداگر من عزم کابل کرد و رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۴ - تا هوایت بر سر باد صبا افتاده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۱ - آمد خزان و عیش و طرب از زمانه رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۳ - چو تیغ بر کمر آن باده نوش می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۸ - مرغ بی بال و پری دیدم دلم آمد به یاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۵ - در گلستان سایه تازان قامت رعنا فتاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۵ - آمد خزان و سیر چمن آرزو نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۳ - تا به زلف خویش خوبان هم‌نشینم کرده‌اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۹ - از رخت میخانه امشب آنقدر مسرور بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۳ - تکلم از دهانش گر ز تنگی دیر می ریزد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۶ - بی تو در چشمم نگه در شیشه چون سیماب بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۷ - غنچه‌ام خوبان غم خود دل‌نشینم کرده‌اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۹ - شبی که خانه ام از روی یار گلشن بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۲ - عالم به چشم مستان چون آب می نماید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۴ - می پرستی های آن لبهای خندانت چه شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۱ - بی تو امشب ساغر و پیمانه ام در جنگ بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۶ - خیر بادش می کنم دود از دماغم می رود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۶ - فصل خزان رسید ز گلها اثر نماند