اندوه

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۴ - بی گفتگوی رزق مهیا نمی شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۹ - با من ز عرضحال زبان در دهان نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۱ - سرمه در چشمی نمی بینم که خاموشم کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۰ - فصل خزان رسید و نشاط و طرب نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۱ - آمد خزان نسیم گل و یاسمن نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۶ - مگو در انجمن مینا ز دست چرخ دون گرید سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۸ - مرا هر شب تب هجران آن بدخو بسوزاند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۶ - ز موج اشک آخر پای در زنجیر خواهم شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۸ - ز مهر روی تو گشتیم خاکسار آخر سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۶ - صد بیابان طی شد و از کاروان دورم هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۷ - همرهان رفتند و من پا در وطن دارم هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۹ - فرهاد ناله می کند از تیشه ام هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۴ - می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۵ - با که روشن سازم احوال دل افگار خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۹ - بید مجنونم سر خود دیده ام در پای خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۳ - صرف شد عمر من ای یار غلط کردم حیف سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۴ - حسنش آخر از هجوم خط تلف شد حیف حیف سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۹ - افلاک را گداخت دل صبر پیشه ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۱ - بر خاک ریخت جام شرابی که داشتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۴ - قبای خود چو گل امروز پاره پاره کنم