شماره ۳۰ - قامت شدهست خم، من دیرینه سال را
شماره ۴۰ - بیا ساقی به ساغر چهره ای گلگون کنیم آخر
شماره ۸۷ - مرا خوش است به درد خود و جراحت خویش
شماره ۱۳۵ - چشم مستت می زند هر لحظه ام تیری دگر
شماره ۲۸ - امروز منم ز چرخ گردان بیزار
شماره ۲۷ - دل پر از افغان و ظاهر خالی از جوشیم ما
شماره ۷۸ - باد رنجور آن تنی کز درد او بیمار نیست
شماره ۱۰۱ - به عشقی کردهام در بحر مأوا تا چه پیش آید
شماره ۱۴۷ - چون شامِ قدر بر همه مستور میشود
شماره ۱۷۵ - آنچه ناید هرگزم از دست تدبیر است و بس
بخش ۸۲ - جنگ خرسان با دیوان
بخش ۱۰۲ - آمدن اندر با دیوته های هر سه لوک به مبارکبادی رام
شمارهٔ ۲۴ - نامه منظومی است که به شاهزاده خانم عیال خود نبشته
شمارهٔ ۲۴ - نامه ای به شاهزاده خانم همشیر صلبی و بطنی
شمارهٔ ۵۳ - خطاب به میرزا بزرگ نوری وزیر نواب
شمارهٔ ۱۰۵ - معلوم نیست که به کی نوشته
غزل ۶۱ - دل ز ناوکهای بیداد تو پیکان را گرفت
غزل ۱۰۲ - تمام کاهش تن جمله آفت جانست
غزل ۱۲۲ - دل کار خود به طالع ناساز واگذاشت
غزل ۱۳۴ - سرخوش از می چو نیم موج هوا شمشیر است