زندگی

صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۲۵ - آسمان از برق آهم دست و پا را گم کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۴۸ - آن که از اوضاع خود دایم شکایت می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۴۹ - مست ناز من زساغر تا لبی تر می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۷۳ - هر که خار آرزو در دیده دل بشکند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۹۰ - هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۹۱ - با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۹۷ - هر کجا خوبان چراغ دلبری بر می کنند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۰۰ - رهنوردانی که چون خورشید تنها می روند صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۱۷ - جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۲۸ - خنده سوفار با دلگیری پیکان بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۳۴ - روح را در تنگنای جسم کی شادی بود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۳۵ - اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۵۲ - شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۵۴ - چون اثر نگذاشت ازمن غم ز غمخواری چه سود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۶۰ - عشق راهی نیست کان را منزلی پیدا شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۷۵ - حرف زن تا بر لب عیسی نفس سوزن شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۷۹ - حق طلب آسوده در دنیای باطل کی شود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۸۸ - آن لب رنگین سخن بی خواست گویا می شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۹۰ - کی به ناخن از دل غمگین گره وا می شود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۹۹ - جان بی مغزان به خاک تیره واصل می شود