شماره ۲۶۴ - سرو و گل گوئی از چمن برخاست
شماره ۲۶۷ - عکس ساقی بقدح نه می گلگون پیداست
شماره ۲۶۸ - این فتنه که چشم تو برانگیخت
شماره ۲۶۹ - مرا بساخت میخانه تا که راهی هست
شماره ۲۷۰ - در سری نیست که از زلف بتی سودا نیست
شماره ۲۷۳ - سودای پریشانم یک عمر پریشان داشت
شماره ۲۷۶ - ساقی عشق چو می در قدح مستان ریخت
شماره ۲۸۰ - ترک من زلف سمن سا چو برخ بربشکست
شماره ۲۸۲ - پسته دهن بسته زخندیدنت
شماره ۲۸۳ - رفتی و سایه صفت دلشدگان دنبالت
شماره ۲۸۵ - نوبهاری ظریف و دل بند است
شماره ۲۸۶ - تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است
شماره ۲۸۸ - از سر کوی تو هر کو بسلامت میرفت
شماره ۲۸۹ - ای دل بسینه میطپی این اضطراب چیست
شماره ۲۹۲ - چه شد آن فتنه که ناگاه زمحفل برخاست
شماره ۲۹۳ - از برم آن سرو خرامان گذشت
شماره ۲۹۵ - کیم من تا توانم دهر زد از هستی بدرگاهت
شماره ۲۹۸ - منم که بنده ی مملوکم و عبید جلالت
شماره ۳۰۰ - فحش شیرین زلعل شکرخاست
شماره ۳۰۴ - در گوش بجز عشق توام زمزمه ای نیست