شماره ۳۳۴ - چه شد نائی که اندر نی تو را راه فغان گمشد
شماره ۳۳۷ - بجز مسافر دل کو بشام زلف تو ماند
شماره ۳۳۹ - زقتل بنده اگر خواجه میشود خوشنود
شماره ۳۴۱ - نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشد
شماره ۳۴۲ - ایخوش آنشب که روز غیروز دریار درآید
شماره ۳۴۵ - وصل میخواست دل و کار به هجر تو کشید
شماره ۳۴۶ - نیمه شب آن مه چو از حجاب برآمد
شماره ۳۴۸ - مرا تا نفس خود کامه گرفتار هوا ماند
شماره ۳۵۰ - این زنده رود دیده زبس آب میدهد
شماره ۳۵۶ - خامه تا نقش تو مصور کرد
شماره ۳۵۸ - تو آن نه ای که جفای تو دل بیازارد
شماره ۳۶۱ - ماراست دوست یک دو جهان جمله دشمنند
شماره ۳۶۲ - شمعی چو تو میباید تا بزم بیاراید
شماره ۳۶۳ - آئی چو در قیامت محشر بهم برآید
شماره ۳۶۴ - بلا مفتون بالای تو باشد
شماره ۳۶۵ - کسی سر از قدم یار برنمیگیرد
شماره ۳۶۶ - تا غمزه ات شبیخون در کشور سکون زد
شماره ۳۶۷ - هر کرا عشق نهانی بزبان میاید
شماره ۳۶۸ - بجز از لب تو پسته بجهان شکر نریزد
شماره ۳۷۰ - عاشقی را کز لب لعلی شرابش میدهند