قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۳ - و له فی المدیحه
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۸ - در مدح شاهنشاه مبرور محمد شاه مغفور طابالله ثراه گوید
غزل ۴ - به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را
غزل ۵ - می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را
غزل ۷ - خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را
غزل ۸ - گرفتم آن که در خواب کردم پاسبانش را
غزل ۱۴ - به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا
غزل ۲۲ - از تو نوشت و داد دل آرمیده را
غزل ۲۶ - صبح گدا و شام ز خورشید روشن است
غزل ۲۷ - ار نالهٔ شبانه اثر بردهایم ما
غزل ۳۲ - از بس که در معارضه دیدم مثال ها
غزل ۳۶ - گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت
غزل ۳۹ - عشق ناوک ریز و یک مویم تهی از یار نیست
غزل ۵۱ - هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است
غزل ۵۲ - دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است
غزل ۵۴ - از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است
غزل ۵۷ - تا روی دل فروز تو بستان آتش است
غزل ۶۵ - خاموشی من قفل نهان خانه ی عشق است
غزل ۶۶ - منزل گه دل ها همه کاشانه ی عشق است
غزل ۷۷ - زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست