غزل ۴۸۵۵ - صبح شد مطرب، قدح راپرکن از می زود باش
غزل ۴۸۸۵ - چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباش
غزل ۴۸۸۹ - یوسف من بیش ازین در چاه ظلمانی مباش
غزل ۴۸۹۰ - ناز پروردی که من گردیده ام پروانه اش
غزل ۴۸۹۱ - رنگ می بازد زنام بوسه یاقوت لبش
غزل ۴۸۹۸ - هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرش
غزل ۴۹۰۰ - گر کنند از رشته جانها زه پیراهنش
غزل ۴۹۰۱ - آن که دارم در نظر دامن به کف پیچیدنش
غزل ۴۹۰۶ - میکند جان درتن امید، لعل باده نوش
غزل ۴۹۱۲ - کاش می دیدی به چشم عاشقان رخسار خویش
غزل ۴۹۱۴ - زیر یک پیراهن از یکرنگیم بایار خویش
غزل ۴۹۲۱ - از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویش
غزل ۴۹۲۲ - ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش
غزل ۴۹۲۵ - کجا پروانه رابا خویش سازد همنشین آتش؟
غزل ۴۹۲۷ - نشد روشن چراغم از عذار آتش اندودش
غزل ۴۹۲۸ - نمی تابد ز آتش روی، خط عنبر آلودش
غزل ۴۹۳۱ - عرق رامی کند بی دست و پا لغزنده رخسارش
غزل ۴۹۳۲ - حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارش
غزل ۴۹۳۷ - اگر صیدی برد جان از نگاه ناوک اندازش
غزل ۴۹۳۸ - ازان از دست نگذارد قدح چشم فسونسازش