غزل ۳۷ - زاهد خودپرست کو تا که ز خود رهانمش
غزل ۳۸ - آنکه هر دم زندم ناوک غم بر دل ریش
غزل ۳۹ - کردیم عاقبت وطن اندر دیار عشق
غزل ۴۰ - شد بر فراز مسند دل باز شاه عشق
غزل ۴۱ - آنکه ناید به دلش رحم ز بیماری دل
غزل ۴۲ - شکست گر دلت از کس مرنج ای عاقل
غزل ۴۳ - تا چند سرگران ز مدار جهان شوم
غزل ۴۴ - ما سالها مجاور میخانه بودهایم
غزل ۴۵ - منت خدای را که خدا را شناختیم
غزل ۴۶ - با توسن خیال به هر سو شتافتیم
غزل ۴۷ - دی مغبچهای گفت که ما مظهر یاریم
غزل ۴۸ - گفتگوی زاهد از علم است و ظن
غزل ۴۹ - خیز و رو آور به معراج یقین
غزل ۵۰ - ز خود گذشتم و گشتم ز پای تا سر او
غزل ۵۱ - به عقل غره مشو تند پا منه در راه
غزل ۵۲ - از آن می شفقی رنگ یک دو جامم ده
غزل ۵۳ - رخی چو لاله و زلفی چو مشک تر داری
غزل ۵۴ - یا شب افغان شبی یا سحر آه سحری
غزل ۵۵ - ز نام بهره نبردیم غیر بدنامی
غزل ۵۷ - صحبت دوستان روحانی