غزل ۱۵ - عشق به یک سو فکند پرده چو از روی ذات
غزل ۱۶ - هر دلی کز تو شود غمزده، آن دل شاد است
غزل ۱۷ - به کیش اهل حقیقت کسی که درویش است
غزل ۱۸ - بر آنکه مرید می و معشوقه و جام است
غزل ۱۹ - مقصد من، خواجه، مولای من است
غزل ۲۰ - تا سر زلف پریشان تو چین در چین است
غزل ۲۱ - محرم راز خدایی دل دیوانه ماست
غزل ۲۲ - می ناچشیده حالت مستانت آرزوست؟
غزل ۲۳ - زاهد نشُسته دست ز تن جانت آرزوست؟
غزل ۲۴ - دوشینه سخن از خم آن زلف دوتا رفت
غزل ۲۵ - چو پوست تخت من است و کلاه پشمین تاج
غزل ۲۶ - دلی که در خم آن زلف تابدار افتاد
غزل ۲۹ - بعد از این خدمت آن سرو روان خواهم کرد
غزل ۳۰ - ترک من از خانه بیحجاب برآمد
غزل ۳۱ - هر که از تن بگذرد جانش دهند
غزل ۳۲ - تا زنگ سیه ز آینه دل نزداید
غزل ۳۳ - می خور که هر که می نخورد فصل نوبهار
غزل ۳۴ - دیوانه کرده است مرا عشق روی یار
غزل ۳۵ - مگر شد سینهام شب وادی طور
غزل ۳۶ - هرکه آئین حقیقت نشناسد ز مجاز