شماره ۱ - بر رخ چه درگشاید، بیگانهٔ وفا را
شماره ۴ - سرشک لاله گون، رشک گلستان می کند ما را
شماره ۱۳ - می لعلی ز ساغر می کشم، تبخاله لب را
شماره ۲۰ - یاسمین بنده شود چاک گریبان تو را
شماره ۲۹ - دعوی ست با شعر ترم، آن دشمن ادراک را
شماره ۹۱ - شد قسمت خال تو،که مشک ختن ماست
شماره ۹۸ - خار رهت، به روضهٔ رضوان برابر است
شماره ۹۹ - تا بود داغها، دل آزرده حال داشت
شماره ۱۱۳ - بر لبم حرف دهان تنگ یار افتاده است
شماره ۱۳۲ - ز بی مهریّ او، داغم چراغ مرده ای دارد
شماره ۱۴۰ - شراب خون من، آن مست را مخمور می سازد
شماره ۱۷۵ - چهره نما که در چمن، شور هزار گل کند
شماره ۱۸۰ - تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد
شماره ۲۲۵ - زلف سیهش، آتش بیداد برآورد
شماره ۲۶۶ - دمد از چاکهای سینه شیون، تا نفس دارم
شماره ۲۷۴ - از ضعف مشکل آید، چون می برد ز خویشم
شماره ۳۰۱ - سوخته جان دلم یکی، سنبل مشک فام، دو
بخش ۱ - مثنوی تذکرهٔ العاشقین
بخش ۱۹ - ای خدای بلندی و پستی
بخش ۱ - مثنوی مطمح الانظار