شماره ۳۳۰ - خجل در برم، عقل نادان نشیند
شماره ۳۴۳ - چو سنبل تو به طرف سمن فرو ریزد
شماره ۳۴۴ - مبادا رو کسی زان قبلهٔ ابرو بگرداند
شماره ۳۴۶ - شلایین نرگسش مست شراب آلوده را ماند
شماره ۳۶۰ - زهر غم هجر تو به جان کارگر افتاد
شماره ۳۶۸ - هوای عشق برونم ز ننگ و نام کشید
شماره ۳۷۲ - به خاموشی صفیر آشنایی می توانم زد
شماره ۳۸۱ - یاد آن زمان که بادهٔ عشرت به کام بود
شماره ۳۸۵ - در دیده مرا بی تو پریشان نظری بود
شماره ۳۸۹ - به قامت شاخ گل را از دمیدن باز می دارد
شماره ۴۱۶ - لبت به پیرهن تنگ غنچه خار کند
شماره ۴۱۷ - میگساران چو هوای گل و شمشاد کنید
شماره ۴۳۷ - سرگرم فنا فکر دگر هیچ ندارد
شماره ۴۴۱ - از عشق، تن سوخته جانان گله دارد
شماره ۴۵۱ - دیشب که چشم مست تو خاطر نواز بود
شماره ۴۸۸ - سبزه دور از تو، مغیلان به نظر می آید
شماره ۴۹۹ - بهار جلوه چون ره برگلستان تو اندازد
شماره ۵۱۳ - خمارین نرگسش، می در رگ خمّار نگذارد
شماره ۵۲۷ - به سینه چون مژهٔ او سنان بجنباند
شماره ۵۴۲ - ساقی به لبم بادهٔ پالیده فروبار