غنایی

صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۷۷ - شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۷۹ - طاق کرد از هر دو عالم طاق آن ابرو مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۰۶ - دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۰۷ - می کند پامال، تن آخر دل آسوده را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۲۰ - سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۷ - از ته دل نیست در میخانه استغفار ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۵۴ - گر نظربازی به بال خود کند طاوس ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۰ - مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۶۲ - با طلب مطلوب را همخانه می یابیم ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۰ - فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۴ - نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۷ - می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۸ - زخم پنهانم اگر بیرون دهد خونابها صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۰ - سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۴ - نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۳۹ - اگر چه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۱ - خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۰ - بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۴ - به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۷ - چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را