فلسفه

سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷ - ز بخت تیره بود تازه داغ لاله ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۸ - ای خاکمال سرو روان تو آب‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۹ - نیست از تسبیح سیری سبحه زهاد را سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۴ - ز خونم بعد کشتن شورش محشر شود پیدا سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۴ - ای بهار لطف تو آبروی بستان‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۵ - بود منعم عزیز کشور و آزاد خوار اینجا سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۴ - دل را اسیر دام بلا می کنیم ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۶ - گرفتم گوشه‌ای امروز از درها دویدن‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۳ - خانه بر دوشم پریشان کو وطن دارد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۵ - مرغ بی بالم گلستان کی هوس باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۹ - هر که آرد در نظر آن پر حجاب آئینه را سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۵ - مزرع خشکم نظر بر آسمان باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۴ - مکن از بهر روزی پیشه خود بینوایی را سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۶ - در صدف آب شد از کسب هوا گوهر ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۲ - بر گلویم تیغ خون افشان چو آب کوثر است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۷ - در برم دل عندلیب بوستان گم کرده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۸ - دست کلیم داغ دل شعله رنگ ماست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۲۲ - لعلی که منم تشنه او آب حیات است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۲۳ - دل در چمن مبندید آتشزده سرائیست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۰ - پیمانه یی که باده ندارد شکستنیست