فلسفه

سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۰ - فصل خزان رسید و نشاط و طرب نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۳ - ساقیا برخیز از طاق طرب مینا فتاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۹ - عقل و هوشم رفت تا آن تندخو خنجر کشید سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۴ - مو سفیدی حرص دنیا دور نتوانست کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۵ - نفس سرکش را مسخر عقل پرتدبیر کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۵ - نمی رود ز دم یاد آن جوان هرگز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۲ - پیر گشتیم ز غم یاد جوان ما را بس سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۶ - زین گلستان سرو قدی را نکردم رام خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۳ - تا نمودی در گلستان زلف عنبربوی خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۵ - اگر بردارد از رخ پرده خورشید جهانتابش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۹ - با پریشان روزگاران یار دارد اختلاط سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۰ - تفسیر سازد حسن را رویی که دارد خال و خط سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۶ - خم گشت قد و با لب نانی نرسیدیم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۲ - صبا آورد دوش از میر عالی نامه‌ای سویم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۵ - اشکیم تازه شور ز زمزم کشیده ایم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۷ - از آن روزی که دور افتاد زان زلف دو تا دستم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۰ - داغ هر جا گل کند پا تکیه دل می کنم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۶ - به گلزاری که در وی سرو قدی نیست خاموشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۷ - خبر می گوید از راز درون لبهای خاموشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۲ - در دل امشب شورشی چون صبح محشر داشتیم