فلسفه

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۲ - بر سر بالینم آن گل آمد و خندید و رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۸ - دور آن رخسار و جور آسمان خواهد گذشت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۷ - جود و سخا به مردم عالم نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۰ - از رفیق رهنما طبع گدا آسوده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۱ - آمد خزان و عیش و طرب از زمانه رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۳ - آمد خزان و دور نشاط از پیاله رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۴ - در گلشنی که مقدم آن گل رسیده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۲ - روزی که دام زلف تو در تاب می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۷ - به سیر گل مگر آن شوخ گلگون پوش می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۸ - مرغ بی بال و پری دیدم دلم آمد به یاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۹ - غنچه ام آخر چو گل کام به عریانی بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۲ - خون دل از دیده ام روزی که سر بیرون کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۳ - مبادا کار من با چشمت ای مژگان خدنگ افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۵ - در گلستان سایه تازان قامت رعنا فتاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۹ - شمع با آتش مدارا تا قیامت می کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۰ - شمع ها جمله به فانوس وطن ساخته اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۸ - به سوی بحر اگر سیلاب اشکم رهنمون افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۱ - آهم امشب در چمن سرگشتگان را یاد کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۲ - تسخیر عکس روی تو دل چون هوس کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۰ - من دیوانه را ارواح مجنون چون به یاد آید