فلسفه

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۱ - چمن از رنگ و بو چون شد تهی بلبل فنا گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۳ - تکلم از دهانش گر ز تنگی دیر می ریزد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۴ - ساقی مجلس ما آن بت بی باک نشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۰ - کوه را افغانم آتش در جگر می افگند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۳ - میل خوبان ز اسیران به توانگر باشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۴ - دل چون مطیع گشت چراغ نظر شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۳ - چند روزی در محبت درد می باید کشید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۸ - در خانه یی که وصف رخ یار بگذرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۹ - فلک به قامت پیر خمیده می ماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۳ - بهند غصه منعم عاقبت محبوس می گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۹ - قامتش چون از بهار جلوه رعنا می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۷ - دوران تمام گشت اثر بر فلک نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۸ - مرغ دلم چو ناله کشیدن هوس کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۰ - سرو را شمشاد قدش محو چون تصویر کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۴ - بی گفتگوی رزق مهیا نمی شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۷ - رفیق از کف مده دشمن اگر خواهی زبون گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۰ - در روزگار ما اثری از سخا نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۶ - تهیدستی چو روی آورد طالع واژگون افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۷ - ترک هستی سالکان در زیر گردن کرده اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۹ - آمد بهار و رفتن خود را خبر نداد