فلسفه

سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۷ - دری گشاده نگردد اگر گدای شوم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۱ - می کند پهلو تهی کنج غم از تنهائیم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۴ - بی تو امشب سوخت از تب استخوان پیکرم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۶ - ساقی ز حدیث می و پیمانه گذشتیم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۲ - همنشین زنبورم خانه پر عسل دارم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۴ - به دام دلبری افتاده ام گمگشته تدبیرم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۳ - چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۷ - تلخکامم از دل پر مدعای خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۲ - از دل زارم نفس مأیوس می آید برون سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۸ - خانه ام از روی او امشب چمن خواهد شدن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۰ - تا چراغ انجمن کردن زبان خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۳ - به دریا کرده ام خو موج آبم می توان گفتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۷۰ - شبی ای شمع در آغوش ما جا می توان کردن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۹۱ - آمد بهار و رونق گلهای باغ کو سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۹۴ - آمد بهار و فیض نسیم بهار کو سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۹۵ - آمد بهار بر کف ساقی پیاله کو سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۰۹ - پنجه‌ام هرگز نرفته بر در کاشانه‌ای سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۳۴ - مرا تا کی دواند آرزوی دل به هر سویی سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۳۸ - غنچه گردید گل قسمتم از کم سخنی سیدای نسفی مسمطات شماره ۲ - صدف گوهر اسرار نهان گوش من است