شماره ۱۹۴ - یاد دو طره ات بدلم چون درون شود
شماره ۱۹۵ - مست ساقی ز سر آب عنب میگذرد
شماره ۲۰۳ - آینه چون جلوه گاه روی جانان میشود
شماره ۲۰۴ - ز جان خویش اگر عاشقان نظر گیرند
شماره ۲۰۷ - هر که با او آشنا شد خود ز خود بیگانه کرد
شماره ۲۱۱ - هر کس نه بعشق از سر اخلاص قدم زد
شماره ۲۱۳ - سر عشقت بدل خسته نهان خواهم کرد
شماره ۲۱۴ - در ملک وجود آنچه که از خاک برآید
شماره ۲۱۹ - تا لبم بوسه چند از تو دلارام نگیرد
شماره ۲۲۷ - نه هر که تاخت بمیدان دلاوری داند
شماره ۲۴۶ - آنکه از دوری او دیدهٔ ما دریا بود
شماره ۲۴۹ - شهان که مالک اورنگ و صاحب تاجند
شماره ۲۵۴ - کس از آن زلف و از آن خال نیارد دم زد
شماره ۲۵۸ - گر نه برقع بر رخ آن مه جبین افتاده بود
شماره ۲۶۰ - مرا که جرم ز اندازه بیشتر باشد
شماره ۲۸۱ - در خمر طرهٔ طرار کمند اندازش
شماره ۳۵۴ - دری به از در یکتای با صفای سخن
شماره ۳۶۲ - آن سان سخن بگوی که بتوان نگاشتن
شماره ۳۷۰ - عشقت سپرد از دل دیوانه بدیوانه
شماره ۳۷۸ - چیست دنیا در ره سیل فنا ویرانهای