غزل ۹۵۸ - صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماست
غزل ۹۶۰ - درد بی درمان پیری منتهای دردهاست
غزل ۹۶۱ - خال یا در گوشه چشم است یا کنج لب است
غزل ۹۶۲ - من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت است
غزل ۹۶۳ - اهل معنی را تماشا مانع جمعیت است
غزل ۹۶۴ - حیرت شبنم درین گلزار عین حکمت است
غزل ۹۶۶ - دوربین خونین جگر از نظم احوال خودست
غزل ۹۶۷ - رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودست
غزل ۹۶۸ - حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرست
غزل ۹۶۹ - نعمت الوان دنیا مایه دردسرست
غزل ۹۷۰ - عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟
غزل ۹۷۲ - دل چنین زار و نزار از اختر بد گوهرست
غزل ۹۷۳ - عشرت روی زمین در چرب نرمی مضمرست
غزل ۹۷۴ - روز ما با شب یکی زان آفتاب انورست
غزل ۹۷۵ - جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست
غزل ۹۷۷ - عیب نادان در زمان خامشی گویاترست
غزل ۹۷۸ - از نظرها درد و داغ عشق پنهان خوشترست
غزل ۹۸۴ - در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرست
غزل ۹۸۵ - هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرست
غزل ۹۸۶ - صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرست