غزل ۱۰۵۵ - اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است
غزل ۱۰۵۸ - تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن است
غزل ۱۰۵۹ - مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است
غزل ۱۰۶۰ - در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است
غزل ۱۰۶۱ - وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن است
غزل ۱۰۶۲ - حق پرستی، قطره را در کار دریا کردن است
غزل ۱۰۶۴ - جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است
غزل ۱۰۶۵ - عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن است
غزل ۱۰۶۷ - نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن است
غزل ۱۰۶۸ - تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است
غزل ۱۰۶۹ - سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است
غزل ۱۰۷۱ - بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن است
غزل ۱۰۷۲ - خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن است
غزل ۱۰۷۸ - هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است
غزل ۱۰۸۰ - کاسه سر را خطر از مغز پر جوش من است
غزل ۱۰۸۵ - با حجاب جسم خاکی جان روشن دشمن است
غزل ۱۰۸۶ - مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن است
غزل ۱۰۸۷ - هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوست
غزل ۱۱۰۳ - باز از معموره دلها فغان برخاسته است
غزل ۱۱۰۵ - جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است