غزل ۵۹۴۷ - از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستم
غزل ۵۹۵۱ - می شود از دم زدن خراب وجودم
غزل ۵۹۵۷ - ترم چون حباب از هوایی که دارم
غزل ۵۹۵۸ - ازان زلف یک مو جدایی ندارم
غزل ۵۹۵۹ - در سخن بر نیاید آوازم
غزل ۵۹۶۴ - بده می که بر قلب گردون زنیم!
غزل ۵۹۶۵ - از عزیزان رفته رفته شد تهی این خاکدان
غزل ۵۹۶۷ - سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟
غزل ۵۹۷۰ - بر سر آشفتگان دستار می باشد گران
غزل ۵۹۷۲ - شاخ چون دست کریمان شد زرافشان از خزان
غزل ۵۹۷۳ - خاک را دامان پر زر می کند فصل خزان
غزل ۵۹۷۸ - از رخش خواهند جای بوسه نافهمیدگان
غزل ۵۹۸۲ - مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوان
غزل ۵۹۸۳ - کرسی دارست اوج اعتبار این جهان
غزل ۵۹۸۴ - هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان
غزل ۵۹۸۵ - اول ما نیستی و آخر ما نیستی است
غزل ۵۹۸۶ - با لب او کار دندان می کند سین سخن
غزل ۵۹۹۲ - چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟
غزل ۵۹۹۵ - چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟
غزل ۵۹۹۶ - گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن