غزل ۵۹۹۷ - چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟
غزل ۶۰۰۰ - دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟
غزل ۶۰۰۲ - نیست آسان خون نعمت های الوان ریختن
غزل ۶۰۰۴ - چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟
غزل ۶۰۰۷ - پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن
غزل ۶۰۰۸ - راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن
غزل ۶۰۱۱ - موج دریا را نباشد اختیار خویشتن
غزل ۶۰۱۷ - هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن
غزل ۶۰۱۹ - پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن
غزل ۶۰۲۲ - سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن
غزل ۶۰۲۳ - در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن
غزل ۶۰۲۴ - دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن
غزل ۶۰۲۷ - می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن
غزل ۶۰۲۸ - می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن
غزل ۶۰۲۹ - چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن
غزل ۶۰۳۳ - باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدن
غزل ۶۰۳۵ - تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟
غزل ۶۰۳۹ - استخوان من اگر رزق هما خواهد شدن
غزل ۶۰۴۰ - عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدن
غزل ۶۰۴۲ - ای که چون گل خنده بر اوضاع عالم می زنی