شماره ۶۳۲ - ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود
شماره ۶۳۴ - تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود
شماره ۶۴۷ - عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند
شماره ۶۶۸ - کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود
شماره ۷۰۵ - مست من باز جدایی ز سر آغاز نهاد
شماره ۷۱۸ - تا ز خون ریختن آن غمزه ندامت نکند
شماره ۷۵۰ - تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد
شماره ۷۵۱ - هر کسی گاه جوانی تگ و پویی دارد
شماره ۷۷۲ - یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد
شماره ۷۷۳ - خم زلف تو که زنجیر جنون می خوانند
شماره ۷۸۲ - عافیت را بر زمین گردی نماند
شماره ۸۲۸ - چشم ز دوری تو دور از تو خون فشاند
شماره ۸۳۵ - دی زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟
شماره ۸۳۹ - اهل خرد که از همه عالم بریده اند
شماره ۸۴۴ - آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند
شماره ۸۴۹ - دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد
شماره ۸۵۷ - افسوس ازین حیات که بر باد می رود
شماره ۸۶۵ - آن نخل تر که آب ز جوی جگر خورد
شماره ۸۷۹ - ترکی و خوبروی، کسی کاینچنین بود
شماره ۸۹۶ - مبند دل به جهان کاین جهان پشیز نیر زد