فلسفه

جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۴۵ - کباب خود دلم را شعلهٔ آواز او دارد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۶۲ - هر سحر کز روزن آن رشک پری سر می کشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۷۰ - از گریه دیده ای که سفیدش نمی کنند جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۷۵ - می توان صد عمر داد ناله و فریاد داد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۸۲ - زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۸۳ - کس به سعی از پای دل زنجیر نتواند گشود جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۸۵ - سرخی از لعل تو زایل به مکیدن نشود جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۸۷ - دلا ببال که روزی غبار خواهی شد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۹۵ - در سینه آنچه این دل مایوس می کند جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۰۴ - اسم باید که موافق بمسمی باشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۰۹ - در فضای سینه چون شاهین یادش بر پرد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۱۰ - هوای او فلاطون را زخود بیگانه می سازد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۲۴ - از زمین و آسمان هرگز دلم آبی نخورد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۳۷ - سالکانی که به خورشید رخت دل بستند جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۶۱ - به قدر دستگه پامال حب مال خواهی شد جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۰۳ - آه ما کی در شب هجرت فلک پیما نشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۱۲ - غفل نبرده بهره ای از روزگار عمر جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۱۶ - به بیخودی شد از آن همزبان من تصویر جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۱۸ - گریم ز هجر آن گل رو چون سحاب وار جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۲۵ - کار دنیا فکر ای دانا ندارد اینقدر