فلسفه

سلیم تهرانی رباعیات شماره ۹۰ - این پیکر زرین که جهان گشته بسی سلیم تهرانی رباعیات شماره ۹۴ - چون شعله ز خویش باش افروختنی جویای تبریزی غزلیات شماره ۴ - ساخت عکس عارضت رشک بهار آیینه را جویای تبریزی غزلیات شماره ۷ - صفای می نگر از جبههٔ گشادهٔ ما جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۶ - تو و بدمستی و رندی و می آشامیها جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۷ - می نماید در شب تاریک راه دور را جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۰ - ساخت درد تازه محو از خاطرم آزارها جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۳ - غمش گرم تپش گه شعله آسا می کند ما را جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۹ - نصیبی گر زسوز سینه ام می بود مجنون را جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۴ - غیر رسوایی چه حاصل از بیان ما به ما جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۳ - نه در وصال و نه هجران بود قرار مرا جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۴ - بس که بگذارد زشرم آن مه جبین آیینه را جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۵ - کی زر دنیا برآرد پریشانی مرا جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۰ - حیران تو از هر خم مو دیدهٔ خط را جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۲ - مزاج شعله بود وضوح شوخ و شنگ ترا جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۸ - ره عشق است و نبود خاطر خرسند باب اینجا جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۹ - از فلک هرگز نخواهم آرزوی خویش را جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۵۴ - زور شور گریه ای می شد به خواب جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۶۰ - مست و بیخود شوخ من افتاده است جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۶۸ - دارد حیات، عالمی و جان پدید نیست