فلسفه

جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۷۶ - تا لبم همزبان خاموشی است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۷۸ - گرداب بحر عشق مرا آشیانه ای است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۸۳ - آنکه کوه درد را بر آه بی بنیاد بست جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۸۷ - نبود دلی که در طلب اعتبار نیست جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۹۳ - ابروست که بر چهرهٔ دلدار بلند است جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۰۷ - توصیف تو از بشر نیاید جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۱۴ - کسیکه رفتن ازین نشئه در نظر دارد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۲۷ - آینه بی یاری سیماب بی حاصل بود جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۳۷ - به مردن کی جدا عاشق از آن بی باک می گردد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۶۵ - چون بهار جلوهٔ شوخش چمن پرور شود جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۶۷ - دل صاف من از وضع جهان کلفت نمی گیرد جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۶۹ - نقشبندان زآب و رنگ و گل چو تصویرش کنند جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۷۰ - گریهٔ مستی شگون دارد حریفان سر کنید جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۰۳ - دل به زخم خنجر احسان کس بسمل نشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۱۶ - بهر دنیا بودنت غمگین زنادانی بود جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۲۰ - تا نفس باشد ستون خیمهٔ تن چون حباب جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۲۳ - دل آشفتهٔ من کی دماغ گلستان دارد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۲۴ - آنکه چون جامی خورد آتش به بزمی در زند جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۲۵ - دلی که نیست حزین شادمان نمی باشد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۳۹ - به دام عشق هر آن دل که مبتلا گردد