غزل ۵۷۳ - پیر عقل از ما به درد نان مقدم رفته است
غزل ۵۷۴ - دوستان ظلمی به حال نامرادم رفته است
غزل ۵۷۵ - گر به سیر انجمن یا گشت گلشن رفته است
غزل ۵۸۳ - در گلستانیکهگرد عجز ما افتاده است
غزل ۵۸۸ - بعد مرگم شامنومیدی سحرآورده است
غزل ۶۰۵ - واژگونی بس که با وضعم قرینگردیده است
غزل ۶۰۶ - هرکجا دستت برون از آستینگردیده است
غزل ۶۰۷ - صبح هستی نیست نیرنک هوس بالیده است
غزل ۶۰۹ - تا فلک درگردش است آفت بههرسوهاله است
غزل ۶۱۰ - چون سپند آرام جسم دردناکم ناله است
غزل ۶۲۳ - در سایهایابرو نگهت مست و خرابست
شماره ۳ - جهان جای به تلخی است ، تهی بهر و پر دخت
غزل ۶۳۳ - مرا به آبلهٔ پا چه مشکل افتادست
غزل ۶۳۵ - فسون وهم چه مقدار رهزن افتادست
غزل ۶۴۶ - توان به صبر نمودن دل شکسته درست
غزل ۶۶۱ - شیخ تا عزم بر نماز شکست
غزل ۶۶۹ - فکر تدبیر سلامت خون راحت خوردنست
غزل ۶۹۸ - دل از ندامت هستی، مکدر افتادهست
غزل ۷۱۱ - ساز تو کمین نغمهٔ بیداد شکستیست
غزل ۷۳۸ - بیاکه هیچ بهاری به حسرت ما نیست