غزل ۶۲ - تاقامت چو سرو تو بالا کشیده اند
غزل ۱۳۰ - دوش با زلفت به هم شوریده حالی داشتیم
غزل ۱۳۷ - بس که یاد آن لب و دندان چون دُر می کنم
غزل ۳۱۶ - گفتیم: چون زنده مانی در غم هجران من؟
غزل ۳۵۸ - کیست آن سرو روان؟ کز ناز دامن بر زده
شماره ۲۲ - بمجلس اندر کان بت مرا شراب دهد
شماره ۱۳۵ - ای ترک میر ، فتنۀ بغما و خلخی
شماره ۷۲ - اندر خوبی تو را فزودست جمال
شماره ۱۱ - از پس پنجاه سال عشق به ما چون فتاد
شماره ۴۱۹ - نه پسته چون دهنِ تنگِ یارِ من دارد
شماره ۱۴۷ - زهی از روی تو گل شرمساری
شماره ۲۸ - داری ز پی چشم بد ای درّ خوشاب
شماره ۵۱۶ - در هم زده یی ز زلف و رخ رنگی خوش
شماره ۹۸ - رخساره نازنینت ای سرو سهی
شماره ۱۰۲۴ - گوشه چشم پر خمارش بین
شماره ۷ - آشنا منما به گیسوی پریشانه شانه را
شماره ۳۲ - در شهر بگویید چه فریاد و فغان است
شماره ۵۱ - دلم شکست بدان زلف های پر شکنش
شماره ۱۱۳ - چه می خورده است چشم نیم خوابش
شماره ۴۸۳ - نبود عجب که از دل ما شور شد بلند