سهراب سپهری : حجم سبز
غربت
ماه بالای سر آبادی است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۷۶۰ - شد جدا از زخم من آن خنجر سیراب سبز
شد جدا از زخم من آن خنجر سیراب سبز سیدای نسفی : شهر آشوب
شمارهٔ ۱۴ - بافنده
با مه بافنده هرکس حالش آگه میکند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۷۸ - از یاد وصل، دیده من سیر می شود
از یاد وصل، دیده من سیر می شود حزین لاهیجی : قطعات
شمارهٔ ۴۰ - مطایبه
پرسید دوش ساده دلی از من این سخن طغرل احراری : غزلیات
شماره ۲۱ - عرض حاجت می کند دل خسرو ناز تو را،
عرض حاجت می کند دل خسرو ناز تو را، فیاض لاهیجی : رباعیات
شماره ۶۹ - در دل هیچم ز خیر و شر درناید
در دل هیچم ز خیر و شر درناید شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۶۷ - همه تقدیر اوست تا دانی
همه تقدیر اوست تا دانی سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۳۵۳ - دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی
دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۴۲۶ - خاموش نشین و فتنه انگیز مباش
خاموش نشین و فتنه انگیز مباش صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۴۷۵ - مرا ز پیر خرابات نکتهای یادست
مرا ز پیر خرابات نکتهای یادست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۶۴۵ - درد می را به من خاک نشین بگذارید
درد می را به من خاک نشین بگذارید کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۵۵ - عشق را بخت تیره در کارست
عشق را بخت تیره در کارست طغرل احراری : غزلیات
شماره ۱۸۲ - بر رخش آئینه را یک چشم حیران است و بس
بر رخش آئینه را یک چشم حیران است و بس صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۴۱۲ - ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست
ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست نظامی عروضی : مقالت اول: در ماهیت دبیری و کیفیت دبیر کامل و آنچه تعلق بدین دارد
بخش ۱۰ - حکایت نه - قرآن در نظر ولید بن مغیره
غایت فصاحت قرآن ایجاز لفظ و اعجاز معنی است و هر چه فصحا و بلغا را امثال این تضمین افتاده است تا بدرجه ایست که دهشت همیآرد و عاقل و بالغ از حال خویش همیبگردد و آن دلیلی واضح است و حجتی قاطع بر آنکه این کلام از مجاری نفس هیچ مخلوقی نرفته است و از هیچ کام و زبانی حادث نشده است و رقم قدم بر ناصیهٔ اشارات و عبارات او مثبت است، آوردهاند که یکی از اهل اسلام پیش ولید بین المغیرة این آیت همی خواند قیل یا ارض ابلعی ماءک و یا سماء اقلعی و غیض الماء و قضی الامر و استوت علی الجودی فقال الولید بن المغیرة والله ان علیه لطلاوة و ان له لحلاوة و ان اعلاه لمشمر و ان اسفله لمعذق و ما هو قول البشر، چون دشمنان در فصاحت قرآن و اعجاز او در میادین انصاف بدین مقام رسیدند دوستان بنگر تا خود بکجا برسند و السلام. بابافغانی : غزلیات
شماره ۱۳۰ - آزاد بلبلی که بدام بلا نسوخت
آزاد بلبلی که بدام بلا نسوخت مجیرالدین بیلقانی : رباعیات
شماره ۱۰۱ - بی زلف تو شد چشم من از ابر خجل
بی زلف تو شد چشم من از ابر خجل صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۶۱۱ - دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود
دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود امام خمینی : قصاید
مدیحه نوریْن نیّرین فاطمه زهرا و فاطمه معصومه، سلام اللّه علیهما
ای ازلیّت به تربت تو، مخمر
غربت
ماه بالای سر آبادی است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۷۶۰ - شد جدا از زخم من آن خنجر سیراب سبز
شد جدا از زخم من آن خنجر سیراب سبز سیدای نسفی : شهر آشوب
شمارهٔ ۱۴ - بافنده
با مه بافنده هرکس حالش آگه میکند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۷۸ - از یاد وصل، دیده من سیر می شود
از یاد وصل، دیده من سیر می شود حزین لاهیجی : قطعات
شمارهٔ ۴۰ - مطایبه
پرسید دوش ساده دلی از من این سخن طغرل احراری : غزلیات
شماره ۲۱ - عرض حاجت می کند دل خسرو ناز تو را،
عرض حاجت می کند دل خسرو ناز تو را، فیاض لاهیجی : رباعیات
شماره ۶۹ - در دل هیچم ز خیر و شر درناید
در دل هیچم ز خیر و شر درناید شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۶۷ - همه تقدیر اوست تا دانی
همه تقدیر اوست تا دانی سلمان ساوجی : غزلیات
غزل ۳۵۳ - دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی
دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۴۲۶ - خاموش نشین و فتنه انگیز مباش
خاموش نشین و فتنه انگیز مباش صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۴۷۵ - مرا ز پیر خرابات نکتهای یادست
مرا ز پیر خرابات نکتهای یادست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۶۴۵ - درد می را به من خاک نشین بگذارید
درد می را به من خاک نشین بگذارید کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۵۵ - عشق را بخت تیره در کارست
عشق را بخت تیره در کارست طغرل احراری : غزلیات
شماره ۱۸۲ - بر رخش آئینه را یک چشم حیران است و بس
بر رخش آئینه را یک چشم حیران است و بس صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۴۱۲ - ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست
ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست نظامی عروضی : مقالت اول: در ماهیت دبیری و کیفیت دبیر کامل و آنچه تعلق بدین دارد
بخش ۱۰ - حکایت نه - قرآن در نظر ولید بن مغیره
غایت فصاحت قرآن ایجاز لفظ و اعجاز معنی است و هر چه فصحا و بلغا را امثال این تضمین افتاده است تا بدرجه ایست که دهشت همیآرد و عاقل و بالغ از حال خویش همیبگردد و آن دلیلی واضح است و حجتی قاطع بر آنکه این کلام از مجاری نفس هیچ مخلوقی نرفته است و از هیچ کام و زبانی حادث نشده است و رقم قدم بر ناصیهٔ اشارات و عبارات او مثبت است، آوردهاند که یکی از اهل اسلام پیش ولید بین المغیرة این آیت همی خواند قیل یا ارض ابلعی ماءک و یا سماء اقلعی و غیض الماء و قضی الامر و استوت علی الجودی فقال الولید بن المغیرة والله ان علیه لطلاوة و ان له لحلاوة و ان اعلاه لمشمر و ان اسفله لمعذق و ما هو قول البشر، چون دشمنان در فصاحت قرآن و اعجاز او در میادین انصاف بدین مقام رسیدند دوستان بنگر تا خود بکجا برسند و السلام. بابافغانی : غزلیات
شماره ۱۳۰ - آزاد بلبلی که بدام بلا نسوخت
آزاد بلبلی که بدام بلا نسوخت مجیرالدین بیلقانی : رباعیات
شماره ۱۰۱ - بی زلف تو شد چشم من از ابر خجل
بی زلف تو شد چشم من از ابر خجل صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۶۱۱ - دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود
دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود امام خمینی : قصاید
مدیحه نوریْن نیّرین فاطمه زهرا و فاطمه معصومه، سلام اللّه علیهما
ای ازلیّت به تربت تو، مخمر