جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۵۸۲
رنگ حسن گل رخان هند را چون ریختند جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۵۸
دل می بردم غنچهٔ خندان تو جتی صفای اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۴
ای طایر قدوسی بر تن متن و تنها جهان ملک خاتون : دیوان اشعار
دیباچهٔ دیوان
شکر و سپاس و حمد بی قیاس حضرت خالقی را جل جلاله و عم نواله که آدمی را به شرف نطق و فصاحت و کمال فضل و بلاغت بر دیگر مخلوقات تفاخر بخشید. صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۵۶۹
دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آرامم اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۱۱
سایه صفت ز ماه خود میل وصال میکنم جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۷۷۷
بود از سوز دلم هر قطره خون در تن چراغ ادیب الممالک : غزلیات
شمارهٔ ۱۱۴
شمس و قمرم سجده نمودند سحرگاه جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۵۹۱
باز دل زآتش سودای تو درمی گیرد جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۴۱۸
چو شمع جلوه شبها عارض جانانه می سوزد ترانه های کودکانه : بخش اول
جشن الفبا
آی با کلاه رشیدالدین میبدی : ۷۵- سورة القیمة- مکیة
النوبة الثانیة
این سوره بعدد کوفیان چهل آیت است، صد و نود و نه کلمت، ششصد و پنجاه و دو حرف جمله به مکه فرو آمد باتّفاق مفسّران. و درین سوره یک آیت منسوخ است: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۷۳۷
معنیی گر هست با رند می آشام است و بس ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۸۵
هر چند که یار سر گرانست به تو لبیبی : ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
شمارهٔ ۱۰۲ - به شاهد لغت چیستان، بمعنی اغلوطه پرسیدنی که بعربی لغز گویند
اگر این چیستان تو بگشایی اوحدالدین کرمانی : الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها
شمارهٔ ۳۳
از کم خوردن زیرک و هشیار شوی شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۴۶۳
گفتم که نقش رویت گفتا در آب بینی مجد همگر : رباعیات
شمارهٔ ۴۱۰
آن دل که به دوری تو خرسند بود قاسم انوار : غزلیات
شمارهٔ ۶۵۱
بیابان را بپیمودی، ولیکن بس ویاوانی سعدی : غزلیات
غزل ۲۱
تفاوتی نکند قدر پادشایی را
شمارهٔ ۵۸۲
رنگ حسن گل رخان هند را چون ریختند جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۵۸
دل می بردم غنچهٔ خندان تو جتی صفای اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۴
ای طایر قدوسی بر تن متن و تنها جهان ملک خاتون : دیوان اشعار
دیباچهٔ دیوان
شکر و سپاس و حمد بی قیاس حضرت خالقی را جل جلاله و عم نواله که آدمی را به شرف نطق و فصاحت و کمال فضل و بلاغت بر دیگر مخلوقات تفاخر بخشید. صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۵۶۹
دل آسوده ای داری مپرس از صبر و آرامم اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۱۱
سایه صفت ز ماه خود میل وصال میکنم جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۷۷۷
بود از سوز دلم هر قطره خون در تن چراغ ادیب الممالک : غزلیات
شمارهٔ ۱۱۴
شمس و قمرم سجده نمودند سحرگاه جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۵۹۱
باز دل زآتش سودای تو درمی گیرد جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۴۱۸
چو شمع جلوه شبها عارض جانانه می سوزد ترانه های کودکانه : بخش اول
جشن الفبا
آی با کلاه رشیدالدین میبدی : ۷۵- سورة القیمة- مکیة
النوبة الثانیة
این سوره بعدد کوفیان چهل آیت است، صد و نود و نه کلمت، ششصد و پنجاه و دو حرف جمله به مکه فرو آمد باتّفاق مفسّران. و درین سوره یک آیت منسوخ است: لا تُحَرِّکْ بِهِ لِسانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۷۳۷
معنیی گر هست با رند می آشام است و بس ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۸۵
هر چند که یار سر گرانست به تو لبیبی : ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
شمارهٔ ۱۰۲ - به شاهد لغت چیستان، بمعنی اغلوطه پرسیدنی که بعربی لغز گویند
اگر این چیستان تو بگشایی اوحدالدین کرمانی : الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها
شمارهٔ ۳۳
از کم خوردن زیرک و هشیار شوی شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۴۶۳
گفتم که نقش رویت گفتا در آب بینی مجد همگر : رباعیات
شمارهٔ ۴۱۰
آن دل که به دوری تو خرسند بود قاسم انوار : غزلیات
شمارهٔ ۶۵۱
بیابان را بپیمودی، ولیکن بس ویاوانی سعدی : غزلیات
غزل ۲۱
تفاوتی نکند قدر پادشایی را
