صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تک‌بیت ۱۲۶۱ - منعمان گر پیش مهمان نعمت الوان کشند
منعمان گر پیش مهمان نعمت الوان کشند
ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٢٩۶ - ز من بخدمت مخدوم من فتوح الله
ز من بخدمت مخدوم من فتوح الله
فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۵۴۳ - ارانی اراک و لست اراک
ارانی اراک و لست اراک
عنصری بلخی : رباعیات
شماره ۴۰ - شبها چو ز روز وصل او یاد کنم
شبها چو ز روز وصل او یاد کنم
مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۲۳۸ - ای سرو سپاه خسرو ای ماه حشم
ای سرو سپاه خسرو ای ماه حشم
مسعود سعد سلمان : قصاید (گزیدهٔ ناقص)
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - بس باشد این قصیدهٔ ترا یادگار من
ای حیدر ای عزیز گرانمایه یار من
جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۷۳۱ - من مسکین نه دل دارم نه دلدار
من مسکین نه دل دارم نه دلدار
صفایی جندقی : غزلیات
شماره ۷۸ - خون به رخسارم از جهان بین است
خون به رخسارم از جهان بین است
عطار نیشابوری : باب چهل و یكم: در صفت بیچارگی عاشق
شماره ۲۸ - جانا! غم تو فکند در کوی مرا
جانا! غم تو فکند در کوی مرا
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۸۰ - در شوره زار دانه اگر سبز می شود
در شوره زار دانه اگر سبز می شود
آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۷۹۴ - مقبول میفروش گر افتاد خدمتم
مقبول میفروش گر افتاد خدمتم
انوری : غزلیات
غزل ۴۰ - بازماندم در غم و تیمار او تدبیر چیست
بازماندم در غم و تیمار او تدبیر چیست
سعدی : باب هشتم در آداب صحبت
شماره ۱۴ - چون در امضای کاری متردد باشی آن طرف اختیار کن که بی آزارتر بر آید
چون در امضای کاری متردد باشی آن طرف اختیار کن که بی آزارتر بر آید.
بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۲۴۴ - بی شبههٔ تحقیق نه شخصم نه مثالم
بی شبههٔ تحقیق نه شخصم نه مثالم
مولوی : رباعیات
رباعی ۱۸۰۵ - بیچاره دلا که آینهٔ هر اثری
بیچاره دلا که آینهٔ هر اثری
سلمان ساوجی : رباعیات
رباعی ۸ - درد آمد و گرد من ز هر سو بنشست
درد آمد و گرد من ز هر سو بنشست
شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۲۲۳ - از دیر برون آمد ترسا بچه ای سرمست
از دیر برون آمد ترسا بچه ای سرمست
سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۹۴ - به بند زلف آن دلبر دلم همراه جان مانده
به بند زلف آن دلبر دلم همراه جان مانده
رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۲۴ - حارثی مروی عَلَیهِ الرَّحمة
فاضلی دانشور و شیخی معرفت گستر است. مدت‌ها در مرو و بلخ شیخ اسلامی نموده. از محبان صدق اندیش و سخن سنجان مدحت کیش اهل بیت رسالتؐحضرت ائمهٔ معصومین بوده و از همگنان گوی مفاخرت ربوده. قصاید بسیار به زبان عربی در مدایح آن بزرگواران منظوم کرده. غالب اشعارش به آن زبان است. این دو رباعی از اوست:
ملک‌الشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۳۴ - تهران قبل از کودتا
ای مردم دلخون وطن‌، دغدغه تا کی