اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۴۳ - تا نرگس مست یار در قهر منست
تا نرگس مست یار در قهر منست فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۱۳۹ - تماشا میکند هر دم دلم در باغ رخسارش
تماشا میکند هر دم دلم در باغ رخسارش عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۵۹۱ - در چه طلسم است که ما ماندهایم
در چه طلسم است که ما ماندهایم فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۸ - مست خراب یابد هر لحظه در خرابات
مست خراب یابد هر لحظه در خرابات جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۳۴۶ - دارم به امید یار خندان دهنی
دارم به امید یار خندان دهنی دقیقی : ابیات پراکنده
شماره ۳۰ - ز دو چیز گیرند مر مملکت را
ز دو چیز گیرند مر مملکت را صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۶۵۸ - زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟
زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟ خاقانی : غزلیات
غزل ۴۳ - دست قبا در جهان نافه گشای آمده است
دست قبا در جهان نافه گشای آمده است اسیری لاهیجی : اسرار الشهود
بخش ۶۰ - حکایت ذوالنون مصری
شیخ ذوالنون مقتدای خاص و عام صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۰۱۳ - از بس نهاده ام به دل داغدار دست
از بس نهاده ام به دل داغدار دست مولوی : غزلیات
غزل ۴۱۹ - بوسهیی داد مرا دلبر عیار و برفت
بوسهیی داد مرا دِلْبَرِ عَیّار و بِرَفت غزالی : رکن چهارم - رکن منجیات
بخش ۹۶ - فصل (پنهان داشتن بیماری شرط توکل است)
بدان که پنهان داشتن بیماری شرط توکل است، بلکه اظهار و گله کردن مکروه است، الا به عذری، چنان که طبیب را گوید و یا خواهد که ضعف خویش اظهار کند و رعونت و جلدی را یکسو نهد، چنان که علی (ع) را پرسیدند در بیماری که، بهتر هستی و به خیر هستی؟ گفت نه. در یکدیگر نگاه کردند و تعجب داشتند. گفت، «پس با خدای تعالی جلدی و مردی نمایم؟» این به حال وی لایق بود که با آن قوت و بزرگی و عجز خویش می نماید و از این بود که گفت، «یارب! صبر روزی کن». و رسول (ص) گفت، «از خدای تعالی عافیت خواه بلا مخواه». پس چون عذری نبود، اگر بیماری اظهار کند بر سبیل شکایت حرام بود و اگر شکایت نبود روا باشد، ولکن اولی تر دست بداشتن بود که باشد که در وی زیادتی گوید و باشد که گمان گله افتد. و گفته اند که ناله بر بیمار بنویسند که آن اظهاری باشد. و ابلیس از ایوب (ع) هیچ نیافت مگر ناله. و فضیل بن عیاض و بشر و وهب بن الورد چون بیمار شدندی در سرای ببستندی تا کسی نداند و گفتندی نخواهیم که کسی به عیادت ما آید که آنگاه گله باید کرد از بیماری. فرخی یزدی : غزلیات
شماره ۱۴۹ - هر چند که با فکر جوانیم که بودیم
هر چند که با فکر جوانیم که بودیم فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۱۰۳ - زغفلت تو ترا صد حجاب در پیش است
زغفلت تو ترا صد حجاب در پیش است مجد همگر : قطعات
شماره ۹۸ - گر چه پیش از تو بود حاتم طی
گر چه پیش از تو بود حاتم طی صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۷۲۱ - مشو از صحبت بیبرگ و نوایان غافل
مشو از صحبت بیبرگ و نوایان غافل حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۱۶۲ - با دل غم آن رشک پری، ساخته باشد
با دل غم آن رشک پری، ساخته باشد خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۲۱۳ - دیشب دلم ز ملک دو عالم خبر نداشت
دیشب دلم ز ملک دو عالم خبر نداشت نجمالدین رازی : رسالهٔ عشق و عقل (معیار الصدق فی مصداق العشق)
بخش ۴ - فصل
چون این مقدمات معلوم و محقق گشت بدان که چون روح انسانی بقالب وی پیوندد از حسن تدبیری و ترکیبی که درین صورت «وصوّرکم فاحسن صورکم» رفته است هر موضعی از مواضع ظاهر و باطن آن صورت قالب محلّ ظهور صفتی از صفات روح شود و چنانکه چشم محل ظهور صفت بینایی و گوش محل شنوایی و زبان محل گویایی و دل محل دانایی و باقی همچنین، چس بواسطهٔ این محالّ جسمانی که هر یک قالب صفتی از صفات روحست معلوم شود که روح در عالم خویش بدین صفات موصوف بوده است و این قالب خلیفهٔ روح آمد و آئینهٔ جمال نمای ذات و صفات او تا بحسب هر صفت که در روح بود اینجا در قالب محلی پدید آورد مظهر آن صفت شود و آن صفت غیبی را درین عالم شهادت پیدا کند تا چنانکه روح در عالم غیب مدرک کلیّات بود در عالم شهادت مدرک جزئیّات شود تا خلافت عالم الغیب و الشهاده را بشاید و آئینگی جمال صفات ربوبیت را بزیبد. سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۱۶۲ - در حلقه زلف تو هر دل خطری دارد
در حلقه زلف تو هر دل خطری دارد
شماره ۴۳ - تا نرگس مست یار در قهر منست
تا نرگس مست یار در قهر منست فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۱۳۹ - تماشا میکند هر دم دلم در باغ رخسارش
تماشا میکند هر دم دلم در باغ رخسارش عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۵۹۱ - در چه طلسم است که ما ماندهایم
در چه طلسم است که ما ماندهایم فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۸ - مست خراب یابد هر لحظه در خرابات
مست خراب یابد هر لحظه در خرابات جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۳۴۶ - دارم به امید یار خندان دهنی
دارم به امید یار خندان دهنی دقیقی : ابیات پراکنده
شماره ۳۰ - ز دو چیز گیرند مر مملکت را
ز دو چیز گیرند مر مملکت را صائب تبریزی : متفرقات
شماره ۶۵۸ - زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟
زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟ خاقانی : غزلیات
غزل ۴۳ - دست قبا در جهان نافه گشای آمده است
دست قبا در جهان نافه گشای آمده است اسیری لاهیجی : اسرار الشهود
بخش ۶۰ - حکایت ذوالنون مصری
شیخ ذوالنون مقتدای خاص و عام صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۰۱۳ - از بس نهاده ام به دل داغدار دست
از بس نهاده ام به دل داغدار دست مولوی : غزلیات
غزل ۴۱۹ - بوسهیی داد مرا دلبر عیار و برفت
بوسهیی داد مرا دِلْبَرِ عَیّار و بِرَفت غزالی : رکن چهارم - رکن منجیات
بخش ۹۶ - فصل (پنهان داشتن بیماری شرط توکل است)
بدان که پنهان داشتن بیماری شرط توکل است، بلکه اظهار و گله کردن مکروه است، الا به عذری، چنان که طبیب را گوید و یا خواهد که ضعف خویش اظهار کند و رعونت و جلدی را یکسو نهد، چنان که علی (ع) را پرسیدند در بیماری که، بهتر هستی و به خیر هستی؟ گفت نه. در یکدیگر نگاه کردند و تعجب داشتند. گفت، «پس با خدای تعالی جلدی و مردی نمایم؟» این به حال وی لایق بود که با آن قوت و بزرگی و عجز خویش می نماید و از این بود که گفت، «یارب! صبر روزی کن». و رسول (ص) گفت، «از خدای تعالی عافیت خواه بلا مخواه». پس چون عذری نبود، اگر بیماری اظهار کند بر سبیل شکایت حرام بود و اگر شکایت نبود روا باشد، ولکن اولی تر دست بداشتن بود که باشد که در وی زیادتی گوید و باشد که گمان گله افتد. و گفته اند که ناله بر بیمار بنویسند که آن اظهاری باشد. و ابلیس از ایوب (ع) هیچ نیافت مگر ناله. و فضیل بن عیاض و بشر و وهب بن الورد چون بیمار شدندی در سرای ببستندی تا کسی نداند و گفتندی نخواهیم که کسی به عیادت ما آید که آنگاه گله باید کرد از بیماری. فرخی یزدی : غزلیات
شماره ۱۴۹ - هر چند که با فکر جوانیم که بودیم
هر چند که با فکر جوانیم که بودیم فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۱۰۳ - زغفلت تو ترا صد حجاب در پیش است
زغفلت تو ترا صد حجاب در پیش است مجد همگر : قطعات
شماره ۹۸ - گر چه پیش از تو بود حاتم طی
گر چه پیش از تو بود حاتم طی صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۷۲۱ - مشو از صحبت بیبرگ و نوایان غافل
مشو از صحبت بیبرگ و نوایان غافل حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۱۶۲ - با دل غم آن رشک پری، ساخته باشد
با دل غم آن رشک پری، ساخته باشد خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۲۱۳ - دیشب دلم ز ملک دو عالم خبر نداشت
دیشب دلم ز ملک دو عالم خبر نداشت نجمالدین رازی : رسالهٔ عشق و عقل (معیار الصدق فی مصداق العشق)
بخش ۴ - فصل
چون این مقدمات معلوم و محقق گشت بدان که چون روح انسانی بقالب وی پیوندد از حسن تدبیری و ترکیبی که درین صورت «وصوّرکم فاحسن صورکم» رفته است هر موضعی از مواضع ظاهر و باطن آن صورت قالب محلّ ظهور صفتی از صفات روح شود و چنانکه چشم محل ظهور صفت بینایی و گوش محل شنوایی و زبان محل گویایی و دل محل دانایی و باقی همچنین، چس بواسطهٔ این محالّ جسمانی که هر یک قالب صفتی از صفات روحست معلوم شود که روح در عالم خویش بدین صفات موصوف بوده است و این قالب خلیفهٔ روح آمد و آئینهٔ جمال نمای ذات و صفات او تا بحسب هر صفت که در روح بود اینجا در قالب محلی پدید آورد مظهر آن صفت شود و آن صفت غیبی را درین عالم شهادت پیدا کند تا چنانکه روح در عالم غیب مدرک کلیّات بود در عالم شهادت مدرک جزئیّات شود تا خلافت عالم الغیب و الشهاده را بشاید و آئینگی جمال صفات ربوبیت را بزیبد. سیف فرغانی : غزلیات
شماره ۱۶۲ - در حلقه زلف تو هر دل خطری دارد
در حلقه زلف تو هر دل خطری دارد