امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شمارهٔ ۱۶۷
دلا تا ذوق هجران در نیابی حکیم نزاری : دستورنامه
بخش ۴۱ - عروج و الهام
به اوقات دیگر دل مستِ من مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۶۳
این پردهٔ دل دگر مکن تا نرود کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شمارهٔ ۵۶۷
آن زلف نگر بر رخ آن شهره صنم فردوسی : پادشاهی نوذر
بخش ۳
چو دشت از گیا گشت چون پرنیان پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
دزد و قاضی
برد دزدی را سوی قاضی عسس سعیدا : غزلیات
شمارهٔ ۳۵۰
ساقیا ساغر شراب بیار بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۱۵ - در شاعری
مکن شاعری را شعار ای پسر هلالی جغتایی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۳
خوشا کسی که درین عالم خراب آباد طبیب اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۹
ما غمزدگان چون زدل آهنگ برآریم رشیدالدین میبدی : ۳۶- سورة یس - مکیة
۲ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: إِنَّا نَحْنُ نُحْیِ الْمَوْتى میگوید جل جلاله: ماایم که مرده زنده گردانیم. و مرده زنده گردانیدن در وصف بارى جل جلاله آنست که در بنده و در حیوان حیاة آفریند و آفریننده حیاة جز آن قادر بر کمال نیست، یقول اللَّه تعالى: الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَیاةَ و این در سه طور است، در طور اوّل حیاة در نطفه آفریند اندر رحم مادر، در طور دیگر حیاة در مرده آفریند اندر زاویه لحد تا با وى رود سؤال چنانک در خبر صحیح است، در طور سوم روز قیامت خلق را زنده گرداند فصل و قضا را و ثواب و عقاب را و از ان پس جاوید همه زندگى بود هیچ مردگى نه، امّا خلود فى الجنّة و امّا خلود فى النار. بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۹۱۴
کعبهٔ دلگر چه دارد تنگ ارکانش ز سنگ قاسم انوار : انیس العارفین
بخش ۱۰ - فی معرفة العجب و الکبر و الحرص
یک صفت عجب آمد این اماره را مجد همگر : غزلیات
شمارهٔ ۷۴
ای چون دل و جان بر من گرامی افسر کرمانی : قطعات
شمارهٔ ۲
فشاند ژاله به گلشن سحاب نیسانی سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۵۳
عارفا لعل لبش می میدهد هشیار باش واعظ قزوینی : رباعیات
شمارهٔ ۲۳
در رسته عاشقی،که نفعش ضرر است صغیر اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۳۸۱
صاحب علم و عمل را رتبهٔ والاستی ترانه های کودکانه : بخش اول
باغ ما پرچین داره
باغ ما پرچین داره جیحون یزدی : قصاید
شمارهٔ ۳۴ - وله
گفتم بتا هوای سفر بینمت بسر
شمارهٔ ۱۶۷
دلا تا ذوق هجران در نیابی حکیم نزاری : دستورنامه
بخش ۴۱ - عروج و الهام
به اوقات دیگر دل مستِ من مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۶۳
این پردهٔ دل دگر مکن تا نرود کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شمارهٔ ۵۶۷
آن زلف نگر بر رخ آن شهره صنم فردوسی : پادشاهی نوذر
بخش ۳
چو دشت از گیا گشت چون پرنیان پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
دزد و قاضی
برد دزدی را سوی قاضی عسس سعیدا : غزلیات
شمارهٔ ۳۵۰
ساقیا ساغر شراب بیار بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۱۵ - در شاعری
مکن شاعری را شعار ای پسر هلالی جغتایی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۳
خوشا کسی که درین عالم خراب آباد طبیب اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۹
ما غمزدگان چون زدل آهنگ برآریم رشیدالدین میبدی : ۳۶- سورة یس - مکیة
۲ - النوبة الثانیة
قوله تعالى: إِنَّا نَحْنُ نُحْیِ الْمَوْتى میگوید جل جلاله: ماایم که مرده زنده گردانیم. و مرده زنده گردانیدن در وصف بارى جل جلاله آنست که در بنده و در حیوان حیاة آفریند و آفریننده حیاة جز آن قادر بر کمال نیست، یقول اللَّه تعالى: الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَیاةَ و این در سه طور است، در طور اوّل حیاة در نطفه آفریند اندر رحم مادر، در طور دیگر حیاة در مرده آفریند اندر زاویه لحد تا با وى رود سؤال چنانک در خبر صحیح است، در طور سوم روز قیامت خلق را زنده گرداند فصل و قضا را و ثواب و عقاب را و از ان پس جاوید همه زندگى بود هیچ مردگى نه، امّا خلود فى الجنّة و امّا خلود فى النار. بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۹۱۴
کعبهٔ دلگر چه دارد تنگ ارکانش ز سنگ قاسم انوار : انیس العارفین
بخش ۱۰ - فی معرفة العجب و الکبر و الحرص
یک صفت عجب آمد این اماره را مجد همگر : غزلیات
شمارهٔ ۷۴
ای چون دل و جان بر من گرامی افسر کرمانی : قطعات
شمارهٔ ۲
فشاند ژاله به گلشن سحاب نیسانی سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۵۳
عارفا لعل لبش می میدهد هشیار باش واعظ قزوینی : رباعیات
شمارهٔ ۲۳
در رسته عاشقی،که نفعش ضرر است صغیر اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۳۸۱
صاحب علم و عمل را رتبهٔ والاستی ترانه های کودکانه : بخش اول
باغ ما پرچین داره
باغ ما پرچین داره جیحون یزدی : قصاید
شمارهٔ ۳۴ - وله
گفتم بتا هوای سفر بینمت بسر
