لالایی ها : بخش اول
لالایی کن لالایی، بخواب اینجا کنارم
لالایی کن لالایی اسیری لاهیجی : اسرار الشهود
بخش ۳۰ - در بیان حقیقت قلب انسانی و جامعیت او و اشارت بدانکه در انفس، دل مظهر علم الهی است و به مثابۀ لوح محفوظ است که ما وسعنی ارضی و لاسمائی و لکن وسعنی قلب عبدی المومن النقی التقی وتفصیل سخن بایزید بسطامی که لو ان العرش و ماحواه الف الف مرة فی زاویه من زوایاء قلب العارف ما احسن بها و تنبیه بر آنکه دل مظهر حق است.
دل به معنی جوهری روحانی است ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۱۵ - قمرالملوک
ای نوگل باغ زندگانی سعدی : غزلیات
غزل ۴۳ - اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست
اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شماره ۳۳ - با طره تو سنبل شوریده حال چیست؟
با طره تو سنبل شوریده حال چیست؟ سعدی : مفردات
بیت ۱۳
از مایهٔ بیسود نیاساید مرد حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۱۳۸ - هرگزت روزی هوای ما نخاست
هرگزت روزی هوای ما نخاست سعدی : قطعات
شماره ۲۰۰ - نجس ار پیرهن شبلی و معروف بپوشد
نجس ار پیرهن شبلی و معروف بپوشد جامی : سبحةالابرار
بخش ۴۶ - عقد سیزدهم در بیان صبر که در اجتناب از مناهی رنج بردن است و بر اکتساب مراضی پای فشردن
ای سبکسارتر از خشک گیا ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۰ - سرود خارکن
خوشا بهارا خوشامیا خوشا چمنا ملکالشعرای بهار : قطعات
شمارهٔ ۱۱۹ - به قول خویش عمل کن
به هر سخن که شنیدی گمار دل زنهار فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۴۲۵ - تابش صبح بناگوشش ببین
تابش صبح بناگوشش ببین کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۰۲ - بی مرگی اگر چه آشنایی مرگست
بی مرگی اگر چه آشنایی مرگست سعدی : ملحقات و مفردات
تکه ۶ - حالم از شرح غمت افسانه ایست
حالم از شرح غمت افسانه ایست سعدی : قطعات
شماره ۱۹۴ - خداوندان نعمت را کرم هست
خداوندان نعمت را کرم هست فردوسی : پادشاهی اردشیر
بخش ۱۱ - به گفتار این نامدار اردشیر
به گفتار این نامدار اردشیر جامی : تحفةالاحرار
بخش ۸ - حکایت بیرون کشیدن تیر از پای شاه ولایت علی (ع)
شیر خدا شاه ولایت علی ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۱۸ - در سبک عرفان
ماییم و دلی ز عشق صد چاک نهج البلاغه : نامه ها
نامه به معقل بن قیس فرمانده لشکر اعزامی به شام
و من وصية له عليهالسلام وصى بها معقل بن قيس الرياحي حين أنفذه إلى الشام في ثلاثة آلاف مقدمة له نهج البلاغه : حکمت ها
طمع ورزى و بردگى
وَ قَالَ عليهالسلام اَلطَّمَعُ رِقٌّ مُؤَبَّدٌ
لالایی کن لالایی، بخواب اینجا کنارم
لالایی کن لالایی اسیری لاهیجی : اسرار الشهود
بخش ۳۰ - در بیان حقیقت قلب انسانی و جامعیت او و اشارت بدانکه در انفس، دل مظهر علم الهی است و به مثابۀ لوح محفوظ است که ما وسعنی ارضی و لاسمائی و لکن وسعنی قلب عبدی المومن النقی التقی وتفصیل سخن بایزید بسطامی که لو ان العرش و ماحواه الف الف مرة فی زاویه من زوایاء قلب العارف ما احسن بها و تنبیه بر آنکه دل مظهر حق است.
دل به معنی جوهری روحانی است ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۱۵ - قمرالملوک
ای نوگل باغ زندگانی سعدی : غزلیات
غزل ۴۳ - اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست
اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست امیرشاهی سبزواری : غزلیات
شماره ۳۳ - با طره تو سنبل شوریده حال چیست؟
با طره تو سنبل شوریده حال چیست؟ سعدی : مفردات
بیت ۱۳
از مایهٔ بیسود نیاساید مرد حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۱۳۸ - هرگزت روزی هوای ما نخاست
هرگزت روزی هوای ما نخاست سعدی : قطعات
شماره ۲۰۰ - نجس ار پیرهن شبلی و معروف بپوشد
نجس ار پیرهن شبلی و معروف بپوشد جامی : سبحةالابرار
بخش ۴۶ - عقد سیزدهم در بیان صبر که در اجتناب از مناهی رنج بردن است و بر اکتساب مراضی پای فشردن
ای سبکسارتر از خشک گیا ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۲۰ - سرود خارکن
خوشا بهارا خوشامیا خوشا چمنا ملکالشعرای بهار : قطعات
شمارهٔ ۱۱۹ - به قول خویش عمل کن
به هر سخن که شنیدی گمار دل زنهار فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۴۲۵ - تابش صبح بناگوشش ببین
تابش صبح بناگوشش ببین کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۱۰۲ - بی مرگی اگر چه آشنایی مرگست
بی مرگی اگر چه آشنایی مرگست سعدی : ملحقات و مفردات
تکه ۶ - حالم از شرح غمت افسانه ایست
حالم از شرح غمت افسانه ایست سعدی : قطعات
شماره ۱۹۴ - خداوندان نعمت را کرم هست
خداوندان نعمت را کرم هست فردوسی : پادشاهی اردشیر
بخش ۱۱ - به گفتار این نامدار اردشیر
به گفتار این نامدار اردشیر جامی : تحفةالاحرار
بخش ۸ - حکایت بیرون کشیدن تیر از پای شاه ولایت علی (ع)
شیر خدا شاه ولایت علی ملکالشعرای بهار : مثنویات
شمارهٔ ۱۸ - در سبک عرفان
ماییم و دلی ز عشق صد چاک نهج البلاغه : نامه ها
نامه به معقل بن قیس فرمانده لشکر اعزامی به شام
و من وصية له عليهالسلام وصى بها معقل بن قيس الرياحي حين أنفذه إلى الشام في ثلاثة آلاف مقدمة له نهج البلاغه : حکمت ها
طمع ورزى و بردگى
وَ قَالَ عليهالسلام اَلطَّمَعُ رِقٌّ مُؤَبَّدٌ
