صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۰ - دل چسان پیچد عنان آه دردآلود را؟
دل چسان پیچد عنان آه دردآلود را؟ اسیر شهرستانی : غزلیات ناتمام
شماره ۳۱۵ - چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم
چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۱ - بزم عشق است و قدح کام نهنگ است اینجا
بزم عشق است و قدح کام نهنگ است اینجا بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۴۵۵ - گر به خون مشتاقان تیغ او کشد گردن
گر به خون مشتاقان تیغ او کشد گردن فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
بغایت رسیدن عشق رامین بر ویس
چو بر رمین بیدل کار شد سخت فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۲۴۴ - گفتم مگر ز رویت زاهد خبر ندارد
گفتم مگر ز رویت زاهد خبر ندارد نهج البلاغه : خطبه ها
جایگاه امير المؤمنين عليه السلام و لزوم اطاعت از او
و من كلام له عليهالسلام ينبه فيه على فضيلته لقبول قوله و أمره و نهيه وَ لَقَدْ عَلِمَ اَلْمُسْتَحْفَظُونَ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صلىاللهعليهوآله أَنِّي لَمْ أَرُدَّ عَلَى اَللَّهِ وَ لاَ عَلَى رَسُولِهِ سَاعَةً قَطُّ وَ لَقَدْ وَاسَيْتُهُ بِنَفْسِي فِي اَلْمَوَاطِنِ اَلَّتِي تَنْكُصُ فِيهَا اَلْأَبْطَالُ وَ تَتَأَخَّرُ فِيهَا اَلْأَقْدَامُ نَجْدَةً أَكْرَمَنِي اَللَّهُ بِهَا قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۷ - در ستایش کهفالادانی والاقاصی جناب حاجی آقاسی گوید
دوش بگشودم زبان تا درد دل گویم به یار مجد همگر : رباعیات
شماره ۱۴۷ - شیرین من آنکه رشک نقش چینی ست
شیرین من آنکه رشک نقش چینی ست قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۶ - در ستایش نظامالدوله حسین خان فرماید
با فال نیک بهر زمینبوس شهریار مولوی : غزلیات
غزل ۳۳۳ - اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست
اَنْدَر دِلِ هر کَس که از این عشقْ اَثَر نیست جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۳۷۹ - ای خوش آنکس کو گلی از گلشن دل چید و رفت
ای خوش آنکس کو گلی از گلشن دل چید و رفت یغمای جندقی : بخش دوم
شمارهٔ ۱۱ - در « داد و دهش» نگاشته
داد و دهش را به کیش من بنده شش نشان است: پیش از خواست دادن، بیش از خواست دادن، بی خواهش سپاس دادن، بی آرزوی پاداش دادن، بی اندیشه خشنودی بار خدا دادن، با شرمساری و پوزش گزاری دادن. سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۲۵۷ - دلم در کوی او رفتست حیرانم که چون آید
دلم در کوی او رفتست حیرانم که چون آید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۱۰ - در موج خیز غم دل آزاد نشکند
در موج خیز غم دل آزاد نشکند قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۳ - مطلع ثانی
از دو محمد زمانه یافته زیور فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
نشستن رامین بر تخت شهنشاهى
چو آگاهی به رامین شد ز موبد عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۷۳ - چون بدنامی به روزگاری افتد
چون بدنامی به روزگاری افتد رودکی : قصاید و قطعات
شماره ۲۱ - آخر هر کس از دو بیرون نیست
آخر هر کس از دو بیرون نیست سعدی : غزلیات
غزل ۶۳۴ - ای که به حسن قامتت سرو ندیدهام سهی
ای که به حسن قامتت سرو ندیدهام سهی
غزل ۵۰ - دل چسان پیچد عنان آه دردآلود را؟
دل چسان پیچد عنان آه دردآلود را؟ اسیر شهرستانی : غزلیات ناتمام
شماره ۳۱۵ - چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم
چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۱ - بزم عشق است و قدح کام نهنگ است اینجا
بزم عشق است و قدح کام نهنگ است اینجا بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۴۵۵ - گر به خون مشتاقان تیغ او کشد گردن
گر به خون مشتاقان تیغ او کشد گردن فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
بغایت رسیدن عشق رامین بر ویس
چو بر رمین بیدل کار شد سخت فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۲۴۴ - گفتم مگر ز رویت زاهد خبر ندارد
گفتم مگر ز رویت زاهد خبر ندارد نهج البلاغه : خطبه ها
جایگاه امير المؤمنين عليه السلام و لزوم اطاعت از او
و من كلام له عليهالسلام ينبه فيه على فضيلته لقبول قوله و أمره و نهيه وَ لَقَدْ عَلِمَ اَلْمُسْتَحْفَظُونَ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صلىاللهعليهوآله أَنِّي لَمْ أَرُدَّ عَلَى اَللَّهِ وَ لاَ عَلَى رَسُولِهِ سَاعَةً قَطُّ وَ لَقَدْ وَاسَيْتُهُ بِنَفْسِي فِي اَلْمَوَاطِنِ اَلَّتِي تَنْكُصُ فِيهَا اَلْأَبْطَالُ وَ تَتَأَخَّرُ فِيهَا اَلْأَقْدَامُ نَجْدَةً أَكْرَمَنِي اَللَّهُ بِهَا قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۷ - در ستایش کهفالادانی والاقاصی جناب حاجی آقاسی گوید
دوش بگشودم زبان تا درد دل گویم به یار مجد همگر : رباعیات
شماره ۱۴۷ - شیرین من آنکه رشک نقش چینی ست
شیرین من آنکه رشک نقش چینی ست قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۶ - در ستایش نظامالدوله حسین خان فرماید
با فال نیک بهر زمینبوس شهریار مولوی : غزلیات
غزل ۳۳۳ - اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست
اَنْدَر دِلِ هر کَس که از این عشقْ اَثَر نیست جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۳۷۹ - ای خوش آنکس کو گلی از گلشن دل چید و رفت
ای خوش آنکس کو گلی از گلشن دل چید و رفت یغمای جندقی : بخش دوم
شمارهٔ ۱۱ - در « داد و دهش» نگاشته
داد و دهش را به کیش من بنده شش نشان است: پیش از خواست دادن، بیش از خواست دادن، بی خواهش سپاس دادن، بی آرزوی پاداش دادن، بی اندیشه خشنودی بار خدا دادن، با شرمساری و پوزش گزاری دادن. سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۲۵۷ - دلم در کوی او رفتست حیرانم که چون آید
دلم در کوی او رفتست حیرانم که چون آید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۲۱۰ - در موج خیز غم دل آزاد نشکند
در موج خیز غم دل آزاد نشکند قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۳ - مطلع ثانی
از دو محمد زمانه یافته زیور فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
نشستن رامین بر تخت شهنشاهى
چو آگاهی به رامین شد ز موبد عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۷۳ - چون بدنامی به روزگاری افتد
چون بدنامی به روزگاری افتد رودکی : قصاید و قطعات
شماره ۲۱ - آخر هر کس از دو بیرون نیست
آخر هر کس از دو بیرون نیست سعدی : غزلیات
غزل ۶۳۴ - ای که به حسن قامتت سرو ندیدهام سهی
ای که به حسن قامتت سرو ندیدهام سهی