امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۹۴۲
به فراغ دل زمانی نظری به ماهرویی صائب تبریزی : متفرقات
شمارهٔ ۶۵۲
ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشی امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۹۹۶
می شکفد گل به چمن تا ز نسیم سحری ناصرخسرو : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۷۵
هر که جان خفته را از خواب جهل آوا کند وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۲۹۲
دور از چمن وصل یکی مرغ اسیرم خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۵۱
رقم ز غالیه بر طرف لاله زار مکش صائب تبریزی : مطالع
شمارهٔ ۳۲۹
جز سرکشی از آدم بی درد چه خیزد؟ قدسی مشهدی : رباعیات
شمارهٔ ۶۴۳
تا کی مشغول عالم خاک شوی رشیدالدین میبدی : ۳۸- سورة ص- مکیة
۱ - النوبة الثالثة
«بسم اللَّه الرّحمن الرّحیم» اسم عزیز اعترفت المعارف بالقصور عن ادراکه، اسم جلیل تقنّعت العلوم خجلا من الطمع فى احاطته، اسم کریم صغرت الحوائج عن ساحة جوده، اسم رحیم تلاشت قطرات زلات عباده فى تلاطم امواج رحمته بنام او که وجود ما بعنایت او و سجود ما بهدایت او، بنام او که صلاح ما بولایت او و فلاح ما برعایت او، بنام او که حیاة ما بنعمت او و نجاة ما برحمت او، خداوندى که از او بسر نه، و از درگاه او گذر نه، با احسان او عصیان را خطر نه، با عنایت او جنایت را اثر نه، بر عاصیان و مفلسان از او رحیمتر و کریمتر نه. اى خداوندى که در الهیت یکتایى و در احدیت بىهمتایى، در ذات و صفات از خلق جدایى، متصف بعلایى، متحد بکبریایى، مایه هر بینوایى، پناه هر گدایى، همه را خدایى تا دوست کرائى. ابوالفرج رونی : قصاید
شمارهٔ ۱۴ - در مدح منصور سعید
جشن فرخنده فروردین است همام تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۶۴
نباتت بر لب شکر برآمد خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۵۱
خویش را در کوی بیخویشی فکن سیف فرغانی : قصاید و قطعات
شمارهٔ ۲۲
چون در جهان ز عشق تو غوغا در اوفتاد خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۶۴
همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۴۸۵
گر بعد عمری یکنفس مارا نظر سویش بود صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۸۷۹
هست چون دلبر بجا، دل گر نباشد گو مباش نشاط اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۲۲۰
صبح باز آمد و شب گشت نهان صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۱۸۸
منظور من آن موی میان است و میان نیست قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۷ - در مدح خاقان خلد آشیان فتحعلی شاه مغفور و شجاع السلطنه فرماید
پدری و پسری سایه و نور یزدان ادیب الممالک : غزلیات
شمارهٔ ۱۳۰ - ماده تاریخ تجدید یکی از بناهای شهر قم
ای فلک لاجورد گر بزمین بنگری
شمارهٔ ۱۹۴۲
به فراغ دل زمانی نظری به ماهرویی صائب تبریزی : متفرقات
شمارهٔ ۶۵۲
ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشی امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۹۹۶
می شکفد گل به چمن تا ز نسیم سحری ناصرخسرو : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۷۵
هر که جان خفته را از خواب جهل آوا کند وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۲۹۲
دور از چمن وصل یکی مرغ اسیرم خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۵۱
رقم ز غالیه بر طرف لاله زار مکش صائب تبریزی : مطالع
شمارهٔ ۳۲۹
جز سرکشی از آدم بی درد چه خیزد؟ قدسی مشهدی : رباعیات
شمارهٔ ۶۴۳
تا کی مشغول عالم خاک شوی رشیدالدین میبدی : ۳۸- سورة ص- مکیة
۱ - النوبة الثالثة
«بسم اللَّه الرّحمن الرّحیم» اسم عزیز اعترفت المعارف بالقصور عن ادراکه، اسم جلیل تقنّعت العلوم خجلا من الطمع فى احاطته، اسم کریم صغرت الحوائج عن ساحة جوده، اسم رحیم تلاشت قطرات زلات عباده فى تلاطم امواج رحمته بنام او که وجود ما بعنایت او و سجود ما بهدایت او، بنام او که صلاح ما بولایت او و فلاح ما برعایت او، بنام او که حیاة ما بنعمت او و نجاة ما برحمت او، خداوندى که از او بسر نه، و از درگاه او گذر نه، با احسان او عصیان را خطر نه، با عنایت او جنایت را اثر نه، بر عاصیان و مفلسان از او رحیمتر و کریمتر نه. اى خداوندى که در الهیت یکتایى و در احدیت بىهمتایى، در ذات و صفات از خلق جدایى، متصف بعلایى، متحد بکبریایى، مایه هر بینوایى، پناه هر گدایى، همه را خدایى تا دوست کرائى. ابوالفرج رونی : قصاید
شمارهٔ ۱۴ - در مدح منصور سعید
جشن فرخنده فروردین است همام تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۶۴
نباتت بر لب شکر برآمد خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۵۱
خویش را در کوی بیخویشی فکن سیف فرغانی : قصاید و قطعات
شمارهٔ ۲۲
چون در جهان ز عشق تو غوغا در اوفتاد خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۶۴
همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۴۸۵
گر بعد عمری یکنفس مارا نظر سویش بود صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۸۷۹
هست چون دلبر بجا، دل گر نباشد گو مباش نشاط اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۲۲۰
صبح باز آمد و شب گشت نهان صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۱۸۸
منظور من آن موی میان است و میان نیست قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۷ - در مدح خاقان خلد آشیان فتحعلی شاه مغفور و شجاع السلطنه فرماید
پدری و پسری سایه و نور یزدان ادیب الممالک : غزلیات
شمارهٔ ۱۳۰ - ماده تاریخ تجدید یکی از بناهای شهر قم
ای فلک لاجورد گر بزمین بنگری
