مسعود سعد سلمان : رباعیات
شمارهٔ ۱۱۶
ای شاه جهان جهان شد از داد تو شاد کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۷۳
وصال اوست بخت ما نبینم آن به بیداری صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۷۱۱
شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی اهلی شیرازی : قطعات
شمارهٔ ۵۳
عارف عیسی نفس نام و نشان گم میکند جامی : سلامان و ابسال
بخش ۲۱ - عاجز شدن شاه از تدبیر کار سلامان و مشورت با حکیم
چون سلامان ماند ز ابسال اینچنین بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۴۶
هیچکس چون من درین حرمانسرا ناشاد نیست رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۴۵ - کامل خراسانی
اسم شریفش ملامحمد اسماعیل و اصلش از قریهٔ ارغد بوده و سالها تحصیل کمالات نموده، به صحبت اکابر دین مبین و ناهجان مناهج یقین رسیده و طریقهٔ مشایخ سلسلهٔ علیّهٔ ذهبیّهٔ کبرویه را برگزید و در کمالات نفسانی و روحانی مرتبهٔ عالی یافته و ارادت به جناب سید عالم شاه هندی که از فحول فضلا و علما و عرفای عهد بوده داشته است و به صحبت جناب سید قطب الدین نیریزی فارسی و آقا محمد هاشم خلیفهٔ او و آقا محمد کازرونی نیز رسیده به مرتبهٔ کمال ترقی نموده۸ و در نظم وجدی تخلص میفرموده و در سنهٔ]۱۲۳۲[رایت سفر آخرت برافراشته. گاهی به طریق مثنوی طبع آزمایی میفرموده. مثنوی مختصری از او دیده شد و این چند بیت از آن گزیده شده: سلمان ساوجی : قطعات
قطعه شمارهٔ ۱۰۷
کرا مجال بود کز زبان همچومنی قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۶۵ - در ستایش نایب السلطنهٔالعلیه ولیعهد عباس شاه مبرور فرخ نیای پادشاه منصور و تفنن به مدح قایممقام فرماید
چون خواست کردگار که گیتی نظام گیرد سیف فرغانی : قصاید و قطعات (گزیدهٔ ناقص)
شمارهٔ ۴
برون زین جهان یک جهانی خوش است کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۷۳
آن نور دیده یک نظر از من دریغ داشت قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۰ - در مدح دو شاهزادهٔ آزاده محمد قلی میرزا الملقب به ملکآرا و شجاع السلطنهٔ مغفور طاب الله ثرا هما فرماید
گشته در برجی دو نجم سعد گردون را قران قاآنی شیرازی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۱
دل شکسته من آهش ار اثر دارد قدسی مشهدی : غزلیات
شمارهٔ ۲۰۳
رسد گر بر لبم جان، چون رسی، ناچار برگردد نهج البلاغه : خطبه ها
توصیف پيروان شيطان
<strong> و من خطبة له عليهالسلام </strong> <strong> يذم فيها أتباع الشيطان </strong> اِتَّخَذُوا اَلشَّيْطَانَ لِأَمْرِهِمْ مِلاَكاً صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۶۴۷
شود از پرده پوشی سوز اهل حال رسواتر رشیدالدین میبدی : ۲۱- سورة الانبیاء- مکیة
۲ - النوبة الثانیة
قوله: «وَ لَهُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» خلقا و ملکا فکیف یکون ولدا و بینهما تناف. ملک و ولادت هرگز بهم جمع نیاید و همچنین ملک و نکاح که میان ایشان منافاتست، کسى که فرزندى دارد نتواند بود که آن فرزند ملک وى باشد، و نه کسى که زنى دارد آن زن در آن حال که منکوحه ویست مملوکه وى تواند بود، پس میدان که هر که در آسمان و زمین همه رهى و بندهاند خداى را عزّ و جل، همه مملوک و مصنوع ویند، دعوى ولادت بر وى باطل و او جل جلاله از آن مقدس و منزه. صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۳۲۰ - غیب الهویه و غیب المطلق
دهد غیب الهویه در تمکن ابن حسام خوسفی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۵۹
نگار من که میان بسته ام به خدمت او سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۵۶
آنکه از جان دوستتر میدارمش
شمارهٔ ۱۱۶
ای شاه جهان جهان شد از داد تو شاد کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۷۳
وصال اوست بخت ما نبینم آن به بیداری صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۷۱۱
شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی اهلی شیرازی : قطعات
شمارهٔ ۵۳
عارف عیسی نفس نام و نشان گم میکند جامی : سلامان و ابسال
بخش ۲۱ - عاجز شدن شاه از تدبیر کار سلامان و مشورت با حکیم
چون سلامان ماند ز ابسال اینچنین بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۴۶
هیچکس چون من درین حرمانسرا ناشاد نیست رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۴۵ - کامل خراسانی
اسم شریفش ملامحمد اسماعیل و اصلش از قریهٔ ارغد بوده و سالها تحصیل کمالات نموده، به صحبت اکابر دین مبین و ناهجان مناهج یقین رسیده و طریقهٔ مشایخ سلسلهٔ علیّهٔ ذهبیّهٔ کبرویه را برگزید و در کمالات نفسانی و روحانی مرتبهٔ عالی یافته و ارادت به جناب سید عالم شاه هندی که از فحول فضلا و علما و عرفای عهد بوده داشته است و به صحبت جناب سید قطب الدین نیریزی فارسی و آقا محمد هاشم خلیفهٔ او و آقا محمد کازرونی نیز رسیده به مرتبهٔ کمال ترقی نموده۸ و در نظم وجدی تخلص میفرموده و در سنهٔ]۱۲۳۲[رایت سفر آخرت برافراشته. گاهی به طریق مثنوی طبع آزمایی میفرموده. مثنوی مختصری از او دیده شد و این چند بیت از آن گزیده شده: سلمان ساوجی : قطعات
قطعه شمارهٔ ۱۰۷
کرا مجال بود کز زبان همچومنی قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۶۵ - در ستایش نایب السلطنهٔالعلیه ولیعهد عباس شاه مبرور فرخ نیای پادشاه منصور و تفنن به مدح قایممقام فرماید
چون خواست کردگار که گیتی نظام گیرد سیف فرغانی : قصاید و قطعات (گزیدهٔ ناقص)
شمارهٔ ۴
برون زین جهان یک جهانی خوش است کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۷۳
آن نور دیده یک نظر از من دریغ داشت قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۰ - در مدح دو شاهزادهٔ آزاده محمد قلی میرزا الملقب به ملکآرا و شجاع السلطنهٔ مغفور طاب الله ثرا هما فرماید
گشته در برجی دو نجم سعد گردون را قران قاآنی شیرازی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۱
دل شکسته من آهش ار اثر دارد قدسی مشهدی : غزلیات
شمارهٔ ۲۰۳
رسد گر بر لبم جان، چون رسی، ناچار برگردد نهج البلاغه : خطبه ها
توصیف پيروان شيطان
<strong> و من خطبة له عليهالسلام </strong> <strong> يذم فيها أتباع الشيطان </strong> اِتَّخَذُوا اَلشَّيْطَانَ لِأَمْرِهِمْ مِلاَكاً صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۶۴۷
شود از پرده پوشی سوز اهل حال رسواتر رشیدالدین میبدی : ۲۱- سورة الانبیاء- مکیة
۲ - النوبة الثانیة
قوله: «وَ لَهُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» خلقا و ملکا فکیف یکون ولدا و بینهما تناف. ملک و ولادت هرگز بهم جمع نیاید و همچنین ملک و نکاح که میان ایشان منافاتست، کسى که فرزندى دارد نتواند بود که آن فرزند ملک وى باشد، و نه کسى که زنى دارد آن زن در آن حال که منکوحه ویست مملوکه وى تواند بود، پس میدان که هر که در آسمان و زمین همه رهى و بندهاند خداى را عزّ و جل، همه مملوک و مصنوع ویند، دعوى ولادت بر وى باطل و او جل جلاله از آن مقدس و منزه. صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۳۲۰ - غیب الهویه و غیب المطلق
دهد غیب الهویه در تمکن ابن حسام خوسفی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۵۹
نگار من که میان بسته ام به خدمت او سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۵۶
آنکه از جان دوستتر میدارمش
