رشیدالدین میبدی : ۴- سورة النساء- مدنیة
۱۰ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ شرک عام دیگر است، و شرک خاص دیگر. شرک عام شرک اکبر است، و شرک خاص شرک اصغر. صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۱۰۵ - جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است
جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۶۶۸ - مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد
مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد خیام : رباعیات
رباعی ۲۶ - چون چرخ به کام یک خردمند نگشت
چون چرخ به کام یک خردمند نگشت سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۰۳ - اگر ز آمیزش اغیار نبود یار من عارش
اگر ز آمیزش اغیار نبود یار من عارش کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۰۹ - این آتش غم که بر جگر می کشمش
این آتش غم که بر جگر می کشمش جامی : دفتر سوم
بخش ۱۶ - حکایت هرمز بن کسری و منادی فرمودن وی سپاه را که به کشت کس درمیایید و بریدن گوش آن کس که آن منادی را گوش نکرد
پور کسری که داشت هرمز نام عنصری بلخی : قطعات و ابیات پراکندهٔ قصاید
شماره ۲۵ - بگرد ماه بر از غالیه حصار که کرد
بگرد ماه بر از غالیه حصار که کرد بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۶۰۰ - در شکنج عزتند ارباب جاه
در شکنج عزتند ارباب جاه محتشم کاشانی : قطعات
شمارهٔ ۷۲ - در مرثیه گوید
باز طوفان اجل نابود ساخت ملکالشعرای بهار : ترکیبات
منقبت
باز در جلوه گری شد صنمی جلوه گری خیام : ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
رباعی ۶۷
بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی، فردوسی : پادشاهی اشکانیان
بخش ۶ - یکی کاخ بود اردوان را بلند
یکی کاخ بود اردوان را بلند سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۰۷ - نگیرد تا دلت در دل دری چند
نگیرد تا دلت در دل دری چند بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۳۸۰ - روزگاری که به عشق از هوسم افکندند
روزگاری که به عشق از هوسم افکندند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۶۴۸ - عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت
عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۲۵ - در فتح باب میکده باشد گشاد ما
در فتح باب میکده باشد گشاد ما رشیدالدین میبدی : ۱۲- سورة یوسف- مکیة
۳ - النوبة الاولى
قوله تعالى: «وَ جاءَتْ سَیَّارَةٌ» آمد کاروانى، «فَأَرْسَلُوا وارِدَهُمْ» و فرستادند آب جوى و آب ساز خویش، «فَأَدْلى دَلْوَهُ» و دلو در چاه گذاشت، «قالَ یا بُشْرى» گفت اى شادیا مرا، «هذا غُلامٌ» آنک غلامى، «وَ أَسَرُّوهُ بِضاعَةً» و او را پنهان کردند و بضاعتى ساختند، «وَ اللَّهُ عَلِیمٌ بِما یَعْمَلُونَ (۹)» و اللَّه دانا بود بهر چه میکردند. صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۸۸ - ز حرف بر لب شیرین او اثرماند
ز حرف بر لب شیرین او اثرماند سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۱۳۵ - دلم نگاه ترا سخت آشنا دیده ست
دلم نگاه ترا سخت آشنا دیده ست
۱۰ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ شرک عام دیگر است، و شرک خاص دیگر. شرک عام شرک اکبر است، و شرک خاص شرک اصغر. صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۱۰۵ - جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است
جویبار شیشه با دریای خم پیوسته است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۶۶۸ - مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد
مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبد خیام : رباعیات
رباعی ۲۶ - چون چرخ به کام یک خردمند نگشت
چون چرخ به کام یک خردمند نگشت سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۰۳ - اگر ز آمیزش اغیار نبود یار من عارش
اگر ز آمیزش اغیار نبود یار من عارش کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۰۹ - این آتش غم که بر جگر می کشمش
این آتش غم که بر جگر می کشمش جامی : دفتر سوم
بخش ۱۶ - حکایت هرمز بن کسری و منادی فرمودن وی سپاه را که به کشت کس درمیایید و بریدن گوش آن کس که آن منادی را گوش نکرد
پور کسری که داشت هرمز نام عنصری بلخی : قطعات و ابیات پراکندهٔ قصاید
شماره ۲۵ - بگرد ماه بر از غالیه حصار که کرد
بگرد ماه بر از غالیه حصار که کرد بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۶۰۰ - در شکنج عزتند ارباب جاه
در شکنج عزتند ارباب جاه محتشم کاشانی : قطعات
شمارهٔ ۷۲ - در مرثیه گوید
باز طوفان اجل نابود ساخت ملکالشعرای بهار : ترکیبات
منقبت
باز در جلوه گری شد صنمی جلوه گری خیام : ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
رباعی ۶۷
بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی، فردوسی : پادشاهی اشکانیان
بخش ۶ - یکی کاخ بود اردوان را بلند
یکی کاخ بود اردوان را بلند سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۰۷ - نگیرد تا دلت در دل دری چند
نگیرد تا دلت در دل دری چند بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۳۸۰ - روزگاری که به عشق از هوسم افکندند
روزگاری که به عشق از هوسم افکندند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۶۴۸ - عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت
عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۱۲۵ - در فتح باب میکده باشد گشاد ما
در فتح باب میکده باشد گشاد ما رشیدالدین میبدی : ۱۲- سورة یوسف- مکیة
۳ - النوبة الاولى
قوله تعالى: «وَ جاءَتْ سَیَّارَةٌ» آمد کاروانى، «فَأَرْسَلُوا وارِدَهُمْ» و فرستادند آب جوى و آب ساز خویش، «فَأَدْلى دَلْوَهُ» و دلو در چاه گذاشت، «قالَ یا بُشْرى» گفت اى شادیا مرا، «هذا غُلامٌ» آنک غلامى، «وَ أَسَرُّوهُ بِضاعَةً» و او را پنهان کردند و بضاعتى ساختند، «وَ اللَّهُ عَلِیمٌ بِما یَعْمَلُونَ (۹)» و اللَّه دانا بود بهر چه میکردند. صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۸۸ - ز حرف بر لب شیرین او اثرماند
ز حرف بر لب شیرین او اثرماند سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۱۳۵ - دلم نگاه ترا سخت آشنا دیده ست
دلم نگاه ترا سخت آشنا دیده ست
