شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۰۵۳
هر چه خواهی بجو که آن داریم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۶
بیا ای ساقی مستان خدا را ملا احمد نراقی : باب چهارم
تعظیم و احترام به بندگان خدا
و مخفی نماند که ضد این صفت، که اکرام و تعظیم و احترام داشتن بندگان خدا بوده باشد از شرایف اعمال، و فضایل افعال است. شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۴۸۷
بی درد دلی دوا نیابی فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
پشیمان شدن ویس از کردهء خویش
شگفتا پر فریبا روزگارا شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۰۰۲
جام گیتی نماست یعنی دل شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۴۸
سیدم روح اعظمش خوانند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹
از ازل تا ابد خواند مرا شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۳۴۸
چشم عالم روشن است از آفتاب روی او شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۲۶
غرق دریائیم و ما را موج دریا می کشد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۵
عالمی غرقند در سیلاب ما شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۹۵
مشکلات ما چو حل ، وا کرده اند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۰۸
ما به تو هستیم و تو هستی به خود شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۳۹۵
آفتابی تافته بر آینه محمد بن منور : فصل دوم - حکایاتی که بر زبان شیخ رفته
حکایت شمارهٔ ۵۵
شیخ روزی مجلس میگفت، در میان مجلس گفت کی روزگاری بیاید کی هیچ کس در جایگاهی سالی بنتواند نشست مستقیم و در صومعۀ پنج روز آرام نتواند گرفت و درمسجدی یک روز قرار نیابد و هم شیخ گفت کی جوانی به نزدیک پیری درشد و گفت ای پیر ما را سخنی گوی. پیر ساعتی سر فرو برد، پس گفت ای جوان انتظار جواب میکنی؟ گفت آری. پیر گفت هرچ دون حقّ است جل جلاله کرای سخن نکند و هرچ سخن حقّ است عزوجل به عبارت درنیاید اِنّ اللّه تعالی اجلٌّ من اَن یوصَف بوصفٍ اویذکر بذکرً. شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۵۲
رفتی به سلامت به سلامت به سلامت شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۵۷
دیشب به خواب دیدم نقش خیال رویش اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۳
گویم سیاه بختی ام از دود آه کیست شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۴۳
هر در که به روی ما گشایند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۲۲۶
روزگاریست که در خاطرم آشوب و فلانست
غزل شمارهٔ ۱۰۵۳
هر چه خواهی بجو که آن داریم شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۶
بیا ای ساقی مستان خدا را ملا احمد نراقی : باب چهارم
تعظیم و احترام به بندگان خدا
و مخفی نماند که ضد این صفت، که اکرام و تعظیم و احترام داشتن بندگان خدا بوده باشد از شرایف اعمال، و فضایل افعال است. شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۴۸۷
بی درد دلی دوا نیابی فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
پشیمان شدن ویس از کردهء خویش
شگفتا پر فریبا روزگارا شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۰۰۲
جام گیتی نماست یعنی دل شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۴۸
سیدم روح اعظمش خوانند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹
از ازل تا ابد خواند مرا شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۳۴۸
چشم عالم روشن است از آفتاب روی او شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۲۶
غرق دریائیم و ما را موج دریا می کشد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۵
عالمی غرقند در سیلاب ما شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۹۵
مشکلات ما چو حل ، وا کرده اند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۰۸
ما به تو هستیم و تو هستی به خود شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۳۹۵
آفتابی تافته بر آینه محمد بن منور : فصل دوم - حکایاتی که بر زبان شیخ رفته
حکایت شمارهٔ ۵۵
شیخ روزی مجلس میگفت، در میان مجلس گفت کی روزگاری بیاید کی هیچ کس در جایگاهی سالی بنتواند نشست مستقیم و در صومعۀ پنج روز آرام نتواند گرفت و درمسجدی یک روز قرار نیابد و هم شیخ گفت کی جوانی به نزدیک پیری درشد و گفت ای پیر ما را سخنی گوی. پیر ساعتی سر فرو برد، پس گفت ای جوان انتظار جواب میکنی؟ گفت آری. پیر گفت هرچ دون حقّ است جل جلاله کرای سخن نکند و هرچ سخن حقّ است عزوجل به عبارت درنیاید اِنّ اللّه تعالی اجلٌّ من اَن یوصَف بوصفٍ اویذکر بذکرً. شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۵۲
رفتی به سلامت به سلامت به سلامت شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۵۷
دیشب به خواب دیدم نقش خیال رویش اهلی شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۳
گویم سیاه بختی ام از دود آه کیست شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۷۴۳
هر در که به روی ما گشایند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۲۲۶
روزگاریست که در خاطرم آشوب و فلانست
