عطار نیشابوری : فی‌وصف حاله
پاسخ عزیزی به سالات پروردگار در روز حشر
آن عزیزی گفت فردا ذوالجلال
ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۵۳۹ - ای غم گذری به کوی بدنامان کن
ای غم گذری به کوی بدنامان کن
ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۱۶۷ - آن دل که تو دیده‌ای ز غم خون شد و رفت
آن دل که تو دیده‌ای ز غم خون شد و رفت
ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۲۰۲ - از دفتر عشق هر که فردی دارد
از دفتر عشق هر که فردی دارد
ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۱۳۴ - گر مرده بوم بر آمده سالی بیست
گر مرده بوم بر آمده سالی بیست
جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۸۵۵ - آن ملاحت راست در مستی ثناگستر لبم
آن ملاحت راست در مستی ثناگستر لبم
عبادی مروزی : مناقب الصوفیه
بخش ۱۷ - فصل سوم: در خرده‌های ایشان
بدان که متصوفه را الفاظ است و دقیقه‌ها در سخن و خرده‌ها در احوال که هر غافلی بدان واقف نشود، و آن از کتاب و سنت بیرون نیست.
عطار نیشابوری : باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
شماره ۷۴ - بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیست
بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیست
ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۵۰ - از بار گنه شد تن مسکینم پست
از بار گنه شد تن مسکینم پست
ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۱۱۳ - غازی به ره شهادت اندر تک و پوست
غازی به ره شهادت اندر تک و پوست
شاه نعمت‌الله ولی : رباعیات
رباعی ۳۰۸ - هم تازه گلی هم شکری هم نمکی
هم تازه گلی هم شکری هم نمکی
سعیدا : غزلیات
شماره ۲۹۷ - ز هجرش جان به کار آمد نیامد
ز هجرش جان به کار آمد نیامد
عطار نیشابوری : باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع
شماره ۵۳ - شمع آمد و گفت: دادِ من باید خواست
شمع آمد و گفت: دادِ من باید خواست
مجد همگر : قطعات
شماره ۵۸ - به حکم قاطع مخدوم سرور اسلام
به حکم قاطع مخدوم سرور اسلام
قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۲۵۴ - گویند که دستش ز حنا گلگون شد
گویند که دستش ز حنا گلگون شد
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۲۰۱ - خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است
خاک با این رتبه تمکین، جناب آدمی است
جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۹۸۲ - امروز چون توان به مدارا گریستن
امروز چون توان به مدارا گریستن
صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تک‌بیت ۱۳۲ - فنای من به نسیم بهانه‌ای بند است
فنای من به نسیم بهانه‌ای بند است
صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تک‌بیت ۱۴۱ - گران نیم به خریدار از سبکروحی
گران نیم به خریدار از سبکروحی
صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تک‌بیت ۱۴۳ - پیری مرا به گوشهٔ عزلت دلیل شد
پیری مرا به گوشهٔ عزلت دلیل شد