شهریار (سید محمدحسین بهجت تبریزی) : گزیدهٔ اشعار ترکی
گئتمه ترسا بالاسی
ایذن وئر توی گئجهسی من ده سنه دایهگلیم کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شمارهٔ ۱۵۶
خه، شاد و کش آمدی کجایی؟ رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۱۷۲ - یقینی لاهیجی قُدِّسَ سِرُّهُ العزیز
اسمش قاضی عبداللّه، عم قاضی یحیی لاهیجی است و همشیره زادهٔ شیخ احمد است که از علمای مشهور بوده. خود عالمی است فاضل و عاشقی کامل. سلسلهٔ نسبش به حضرت نوربخشیه منتهی میگردد. آخر سعادت شهادت یافت. از آن جناب است: احمد شاملو : مدایح بیصله
پس آنگاه زمین...
به شاهرخ جنابیان جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۴۷۵
طول زلفت کم زقامت نیست گر سنجی بگو عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۱۸۹
عزت گیتی اگر صحبت یوسف باشد مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۹۲
تا چند چو دف دست ستمهات خورم سعدی : باب چهارم در فواید خاموشی
حکایت شمارهٔ ۱
یکی را از دوستان گفتم امتناع سخن گفتنم به علت آن اختیار آمده است در غالب اوقات که در سخن نیک و بد اتفاق افتد و دیده دشمنان جز بر بدی نمیآید گفت دشمن آن به که نیکی نبیند. مولوی : دفتر دوم
بخش ۱۱۲ - منازعت چهار کس جهت انگور کی هر یکی به نام دیگر فهم کرده بود آن را
چار کس را داد مردی یک درم سیدای نسفی : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۰
خلوتسرای رضوان کاشانه تو باشد عنصری بلخی : بحر متقارب
شمارهٔ ۹۱
پدر داده بودش گه کودکی مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۷۹۵
ای تو جان صد گلستان، از سمن پنهان شدی ابن یمین فَرومَدی : غزلیات
شمارهٔ ۱۶۱
دلبرا سلسله غالیه گونست مگر مولوی : دفتر سوم
بخش ۱۶ - رفتن خواجه و قومش به سوی ده
خواجه و بچگان جهازی ساختند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۷۸۱
خیمه نوروز بر صحرا زدند اوحدالدین کرمانی : الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها
شمارهٔ ۱۴ - الطّاعة
زان پیش که از جمله فرو مانی فرد آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۴۵
اگر چه ماه عبادت تو ای مه رجبی سلیم تهرانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۰۴
چو حسن پرده گشا از پی نظاره شود فایز دشتی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۴۷
ره عشق است باید زان حذر کرد رضیالدین آرتیمانی : رباعیات
رباعی شماره ۱۷
ما را غم دی و محنت فردا نیست
گئتمه ترسا بالاسی
ایذن وئر توی گئجهسی من ده سنه دایهگلیم کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شمارهٔ ۱۵۶
خه، شاد و کش آمدی کجایی؟ رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۱۷۲ - یقینی لاهیجی قُدِّسَ سِرُّهُ العزیز
اسمش قاضی عبداللّه، عم قاضی یحیی لاهیجی است و همشیره زادهٔ شیخ احمد است که از علمای مشهور بوده. خود عالمی است فاضل و عاشقی کامل. سلسلهٔ نسبش به حضرت نوربخشیه منتهی میگردد. آخر سعادت شهادت یافت. از آن جناب است: احمد شاملو : مدایح بیصله
پس آنگاه زمین...
به شاهرخ جنابیان جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۴۷۵
طول زلفت کم زقامت نیست گر سنجی بگو عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۱۸۹
عزت گیتی اگر صحبت یوسف باشد مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۹۲
تا چند چو دف دست ستمهات خورم سعدی : باب چهارم در فواید خاموشی
حکایت شمارهٔ ۱
یکی را از دوستان گفتم امتناع سخن گفتنم به علت آن اختیار آمده است در غالب اوقات که در سخن نیک و بد اتفاق افتد و دیده دشمنان جز بر بدی نمیآید گفت دشمن آن به که نیکی نبیند. مولوی : دفتر دوم
بخش ۱۱۲ - منازعت چهار کس جهت انگور کی هر یکی به نام دیگر فهم کرده بود آن را
چار کس را داد مردی یک درم سیدای نسفی : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۰
خلوتسرای رضوان کاشانه تو باشد عنصری بلخی : بحر متقارب
شمارهٔ ۹۱
پدر داده بودش گه کودکی مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۷۹۵
ای تو جان صد گلستان، از سمن پنهان شدی ابن یمین فَرومَدی : غزلیات
شمارهٔ ۱۶۱
دلبرا سلسله غالیه گونست مگر مولوی : دفتر سوم
بخش ۱۶ - رفتن خواجه و قومش به سوی ده
خواجه و بچگان جهازی ساختند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۷۸۱
خیمه نوروز بر صحرا زدند اوحدالدین کرمانی : الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها
شمارهٔ ۱۴ - الطّاعة
زان پیش که از جمله فرو مانی فرد آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۴۵
اگر چه ماه عبادت تو ای مه رجبی سلیم تهرانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۰۴
چو حسن پرده گشا از پی نظاره شود فایز دشتی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۴۷
ره عشق است باید زان حذر کرد رضیالدین آرتیمانی : رباعیات
رباعی شماره ۱۷
ما را غم دی و محنت فردا نیست
