خاقانی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸۲
خاقانی اسیر یار زرگر نسب است قاآنی شیرازی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵
بر روز ستاره تا کی افشانی بس عرفی شیرازی : رباعیها
رباعی شمارهٔ ۲۷
زینسان که گمان شده دی به ره است هجویری : باب لُبس المرقعات
باب لُبس المرقعات
بدان که لبس مرقعه شعار متصوّفه است، و لبس مرقعات سنت است؛ از آنجا که رسول علیه السّلام فرمود: «علیکُم بلباسِ الصِّوفِ تَجِدونَ حَلاوَةَ الإیمانِ فی قُلوبِکم.» و نیز یکی از صحابه گوید، رضی اللّه عنه: «کان النّبیُّ صلّی اللّه علیه و سلم یلبسُ الصّوفَ و یرکَبُ الْحِمارَ.» و نیز رسول صلی اللّه علیه و سلم مر عایشه را گفت، رضی اللّه عنها: «لاتَضَیِّعِی الثَّوْبَ حتّی تُرَقِّعیه.» گفت: «بر شما بادا به جامهٔ پشمین تا حلاوت ایمان بیابید.» و روایت کردند که: «وی علیه السّلام جامهٔ پشمین پوشید و بر خر نشست.» و نیز گفت عایشه را رضی اللّه عنها که: «جامه را ضایع مکن تا رقعه یعنی پیوندها بر آن نگذاری.» نصرالله منشی : باب الملک والطائر فنزة
بخش ۷
ملک گفت: چه خبر تواند بود در آن کس که از سهوهای دوستان اعراض نتواند نمود و، از سر حقد و آزار چنان برنتواند خاست که در مدت عمر بدان مراجعت نپیوندد و، بهیچ وقت و در هیچ حال بر صحیفه دل او ازان اندک و بسیار نشانی یافته نشود و، اعتذار و استغفار اصحاب را باهتزاز و استبشار تلقی ننماید؟ قال النبی صلی الله علیه و سلم: الا انبئکم بشر الناس: من لایقبل عذرا و لایقبل عشرة. و من باری ضمیر خود را هرچه صافی تر میبینم و از ین ابواب که برشمرده میآید در خاطر خود اثری نمی یابم، و همیشه جانب عفو من اتباع را ممهد بوده ست و انعام و احسان من خدمتگاران را مبذول. مسعود سعد سلمان : مقطعات
شمارهٔ ۱۳۳ - ای خروس
ای خروس ایچ ندانم چه کسی شاه نعمتالله ولی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۴۷
این اسم غنی و اول و آخر هم انوری : مقطعات
شمارهٔ ۳۰۵ - در عذر بدمستی خویش
ای فلک با کمال تو ناقص آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۹۱۵
تا چند چو گوئی تو بچوگان نکویان جامی : سلامان و ابسال
بخش ۶ - حکایت آن شاعر که دعوی مداحی شاه کرد و نامه ای مختصر به نام شاه پیش آورد
شاعری شد پیش شاه نامور امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۳۱۲
لعل لبت به چاشنی از انگبین به است قاآنی شیرازی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹
گر چرخ جفا کرد چه میباید کرد اوحدالدین کرمانی : الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها
شمارهٔ ۶۹ - الطریقة
در گمراهی طالب راه اوییم امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۸۳
وقتی غباری زاستان بفرست سوی چاکرت صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۴۵۶
عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده ایم صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۶۶۷
شیرازهٔ بهار تماشا گسسته بود نجمالدین رازی : رباعیات
شمارهٔ ۴۴
سیر آمده ای ز خویشتن می باید جیحون یزدی : قصاید
شمارهٔ ۶۲ - وله
چو شد به لشکر نیسان طلایه دار نسیم فروغی بسطامی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۳
امشب ز رخش انجمنم خلد برین است آذر بیگدلی : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۰
بر سر ره نشسته ام، قاصد کوی یار کو؟!
رباعی شمارهٔ ۸۲
خاقانی اسیر یار زرگر نسب است قاآنی شیرازی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۵
بر روز ستاره تا کی افشانی بس عرفی شیرازی : رباعیها
رباعی شمارهٔ ۲۷
زینسان که گمان شده دی به ره است هجویری : باب لُبس المرقعات
باب لُبس المرقعات
بدان که لبس مرقعه شعار متصوّفه است، و لبس مرقعات سنت است؛ از آنجا که رسول علیه السّلام فرمود: «علیکُم بلباسِ الصِّوفِ تَجِدونَ حَلاوَةَ الإیمانِ فی قُلوبِکم.» و نیز یکی از صحابه گوید، رضی اللّه عنه: «کان النّبیُّ صلّی اللّه علیه و سلم یلبسُ الصّوفَ و یرکَبُ الْحِمارَ.» و نیز رسول صلی اللّه علیه و سلم مر عایشه را گفت، رضی اللّه عنها: «لاتَضَیِّعِی الثَّوْبَ حتّی تُرَقِّعیه.» گفت: «بر شما بادا به جامهٔ پشمین تا حلاوت ایمان بیابید.» و روایت کردند که: «وی علیه السّلام جامهٔ پشمین پوشید و بر خر نشست.» و نیز گفت عایشه را رضی اللّه عنها که: «جامه را ضایع مکن تا رقعه یعنی پیوندها بر آن نگذاری.» نصرالله منشی : باب الملک والطائر فنزة
بخش ۷
ملک گفت: چه خبر تواند بود در آن کس که از سهوهای دوستان اعراض نتواند نمود و، از سر حقد و آزار چنان برنتواند خاست که در مدت عمر بدان مراجعت نپیوندد و، بهیچ وقت و در هیچ حال بر صحیفه دل او ازان اندک و بسیار نشانی یافته نشود و، اعتذار و استغفار اصحاب را باهتزاز و استبشار تلقی ننماید؟ قال النبی صلی الله علیه و سلم: الا انبئکم بشر الناس: من لایقبل عذرا و لایقبل عشرة. و من باری ضمیر خود را هرچه صافی تر میبینم و از ین ابواب که برشمرده میآید در خاطر خود اثری نمی یابم، و همیشه جانب عفو من اتباع را ممهد بوده ست و انعام و احسان من خدمتگاران را مبذول. مسعود سعد سلمان : مقطعات
شمارهٔ ۱۳۳ - ای خروس
ای خروس ایچ ندانم چه کسی شاه نعمتالله ولی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۴۷
این اسم غنی و اول و آخر هم انوری : مقطعات
شمارهٔ ۳۰۵ - در عذر بدمستی خویش
ای فلک با کمال تو ناقص آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۹۱۵
تا چند چو گوئی تو بچوگان نکویان جامی : سلامان و ابسال
بخش ۶ - حکایت آن شاعر که دعوی مداحی شاه کرد و نامه ای مختصر به نام شاه پیش آورد
شاعری شد پیش شاه نامور امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۳۱۲
لعل لبت به چاشنی از انگبین به است قاآنی شیرازی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹
گر چرخ جفا کرد چه میباید کرد اوحدالدین کرمانی : الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها
شمارهٔ ۶۹ - الطریقة
در گمراهی طالب راه اوییم امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۸۳
وقتی غباری زاستان بفرست سوی چاکرت صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۴۵۶
عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده ایم صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۶۶۷
شیرازهٔ بهار تماشا گسسته بود نجمالدین رازی : رباعیات
شمارهٔ ۴۴
سیر آمده ای ز خویشتن می باید جیحون یزدی : قصاید
شمارهٔ ۶۲ - وله
چو شد به لشکر نیسان طلایه دار نسیم فروغی بسطامی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۳
امشب ز رخش انجمنم خلد برین است آذر بیگدلی : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۰
بر سر ره نشسته ام، قاصد کوی یار کو؟!
