سعدی : مثنویات
شمارهٔ ۹
نکویی گرچه با ناکس نشاید سعدی : باب دوم در احسان
گفتار اندر ثمره جوانمردی
ببخش ای پسر کآدمی زاده صید مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۷۹۱
بویی همیآید مرا، مانا که باشد یار من صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۷۲۲
نه ذوق صحبت و نه میل گفتگو دارم رشیدالدین میبدی : ۴- سورة النساء- مدنیة
۳ - النوبة الاولى
قوله تعالى: إِنَّ الَّذِینَ یَأْکُلُونَ ایشان که مىخورند، أَمْوالَ الْیَتامى مالهاى یتیمان، ظُلْماً به بیداد بیش از مزد کار، إِنَّما یَأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ ناراً صغیر اصفهانی : مثنویات
شمارهٔ ۶۵ - حکایت
داد درویشی از ره تمهید فرخی یزدی : غزلیات
شمارهٔ ۴۸
شب غم روز من و ماه محن سال منست حکیم نزاری : غزلیات
شمارهٔ ۷۸۶
ای دلِ شوریده سرِ بُل فضول عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۵۱۱
دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم نیر تبریزی : لآلی منظومه
بخش ۳۷ - رباعیات در مدح حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام
غالی بیخود علی پرستی نکند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۲۴
ای غمزه خون ریز تو خونم به افسون ریخته محمد بن منور : منقولات
شمارهٔ ۱۵۸
آنگاه گفت تا کسی صفاء معاملت خود بیند میگوید انت و انا،چون نظرش بفضل و رحمت وی افتاد به جملگی گوید انت، انت آنگه بندگیش حقّیقت گردد. صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۴۴۸
اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۴۳۲
غمم بکشت که از یار مانده ام، چه کنم؟ شاه نعمتالله ولی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳
علمی که تو را پاک کند از من و ما صامت بروجردی : کتاب المواد و التاریخ
شمارهٔ ۸ - ماده تاریخ
داد کز بیداد کردون وز جفای آسمان صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۸۸۳
پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست شاه نعمتالله ولی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳
هر که دارد با علی یک مو شکی فردوسی : پادشاهی یزدگرد
بخش ۱۷
چو بگذشت سال ازبرم شست و پنج سعدالدین وراوینی : باب هشتم
داستانِ جولاهه با مار
خرس گفت: شنیدم که مردی بود جولاهه پیشه و زنی پاکیزه صورت آلودهصفت داشت، با یکی دیگر، حَاشَا لِمَن یَسمَعُ ، عقدِ الفتی بسته بود و راهِ خیانت گشوده. هرگه که شوهر را غیبتی اتّفاق افتادی، هر دو را اجتماع میسّر شدی و چون جرمِ دوگانه بادام در یک پوست دوستوار رفتندی.
شمارهٔ ۹
نکویی گرچه با ناکس نشاید سعدی : باب دوم در احسان
گفتار اندر ثمره جوانمردی
ببخش ای پسر کآدمی زاده صید مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۷۹۱
بویی همیآید مرا، مانا که باشد یار من صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۷۲۲
نه ذوق صحبت و نه میل گفتگو دارم رشیدالدین میبدی : ۴- سورة النساء- مدنیة
۳ - النوبة الاولى
قوله تعالى: إِنَّ الَّذِینَ یَأْکُلُونَ ایشان که مىخورند، أَمْوالَ الْیَتامى مالهاى یتیمان، ظُلْماً به بیداد بیش از مزد کار، إِنَّما یَأْکُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ ناراً صغیر اصفهانی : مثنویات
شمارهٔ ۶۵ - حکایت
داد درویشی از ره تمهید فرخی یزدی : غزلیات
شمارهٔ ۴۸
شب غم روز من و ماه محن سال منست حکیم نزاری : غزلیات
شمارهٔ ۷۸۶
ای دلِ شوریده سرِ بُل فضول عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۵۱۱
دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم نیر تبریزی : لآلی منظومه
بخش ۳۷ - رباعیات در مدح حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام
غالی بیخود علی پرستی نکند امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۲۴
ای غمزه خون ریز تو خونم به افسون ریخته محمد بن منور : منقولات
شمارهٔ ۱۵۸
آنگاه گفت تا کسی صفاء معاملت خود بیند میگوید انت و انا،چون نظرش بفضل و رحمت وی افتاد به جملگی گوید انت، انت آنگه بندگیش حقّیقت گردد. صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۴۴۸
اهل دل اوست که در وسعت خلق افزاید امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۱۴۳۲
غمم بکشت که از یار مانده ام، چه کنم؟ شاه نعمتالله ولی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳
علمی که تو را پاک کند از من و ما صامت بروجردی : کتاب المواد و التاریخ
شمارهٔ ۸ - ماده تاریخ
داد کز بیداد کردون وز جفای آسمان صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۸۸۳
پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست شاه نعمتالله ولی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳
هر که دارد با علی یک مو شکی فردوسی : پادشاهی یزدگرد
بخش ۱۷
چو بگذشت سال ازبرم شست و پنج سعدالدین وراوینی : باب هشتم
داستانِ جولاهه با مار
خرس گفت: شنیدم که مردی بود جولاهه پیشه و زنی پاکیزه صورت آلودهصفت داشت، با یکی دیگر، حَاشَا لِمَن یَسمَعُ ، عقدِ الفتی بسته بود و راهِ خیانت گشوده. هرگه که شوهر را غیبتی اتّفاق افتادی، هر دو را اجتماع میسّر شدی و چون جرمِ دوگانه بادام در یک پوست دوستوار رفتندی.
