جستجو در گوهرین

رفتم زِ دستْ خود من در‌ بی‌خودی فُتادم
در‌ بی‌خودیِّ مَطْلَقْ با خود چه نیکْ شادم
چَشمَم بِدوخت دِلْبَر تا غیرِ او نَبینَم
تا چَشم‌ها به ناگَهْ در رویِ او گُشادم
با من به جنگ شُد جان گفتا مرا مَرَنجان
گفتم طَلاقْ بِسْتان گفتا بِدِه بِدادم
مادر چو داغِ عشقَت می‌دید در رُخِ من
نافَم بر آن بُرید او آن دَم که من بِزادم
گَر بر فَلَک رَوانَم وَرْ لوحِ غَیب خوانم
ای تو صَلاحِ جانم‌ بی‌تو چه در فَسادم
ای پَرده بَرفَکَنده تا مُرده گشته زنده
وَزْ نورِ رویَت آمد عَهدِ اَلَستْ یادم
از عشقِ شاهِ پَریان چون یاوه گشتم ای جان
از خویش و خَلْق پنهان گویی پَری نِژادم
تبریزِ شَمسِ دین را گفتم تَنا کِه باشی؟
تَن گفت خاک و جان گفت سَرگشته هَمچو بادم

صد بار مُردم ای جان وین را بیازمودم
چون بویِ تو بِیامَد دیدم که زنده بودم
صد بار جان بِدادم وَزْ پایْ دَرفُتادم
بارِ دِگَر بِزادَم چون بانگِ تو شُنودم
تا رویِ تو بِدیدم از خویشْ ناپَدیدم
ای ساخته چو عیدم وِیْ سوخته چو عودم
دامی‌ست در ضَمیرم تا بازِ عشقْ گیرم
آن بازْ بازگونه چون مُرغ دَررُبودم
ای شُعله‌هایِ گَردان در سینه‌هایِ مَردان
گَردان به گِردِ ماهَت چون گُنبَدِ کَبودم
آن ساعتِ خُجَسته تو عَهدها بِبَسته
من توبه‌ها شِکَسته، بودم چُنان که بودم
عقَلَم بِبُرد از رَه کَزْ من رَسی تو در شَهْ
چون سویِ عقل رفتم عقَلَم نداشت سودم

اَنْدَر دو کَوْن جانا‌ بی‌تو طَرَب ندیدم
دیدم بَسی عَجایِب چون تو عَجَب ندیدم
گفتند سوزِ آتش باشد نَصیبِ کافِر
مَحْروم زِ آتشِ تو جُز بولَهَب ندیدم
من بر دَریچهٔ دل بس گوشِ جان نَهادم
چندان سُخَن شنیدم اما دو لب ندیدم
بر بنده ناگهانی کردی نِثارْ رَحْمَت
جُز لُطفِ‌ بی‌حَدِ تو آن را سَبَب ندیدم
ای ساقیِ گُزیده مانندت ای دو دیده
اَنْدَر عَجَم نَیامَد وَنْدَر عَرَب ندیدم
زان باده که عَصیرَشْ اَنْدَر چُرُش نَیامَد
وان شیشه که نَظیرشْ اَنْدَر حَلَب ندیدم
چندان بِریز باده کَزْ خود شَوَم پیاده
کَنْدر خودیّ و هستی غیرِ تَعَب ندیدم
ای شَمس و ای قَمَر تو ای شَهْد و ای شِکَر تو
ای مادر و پدر تو جُز تو نَسَب ندیدم
ای عشقِ‌ بی‌تَناهی وِیْ مَظْهَرِ الهی
هم پُشت و هم پناهی کُفْوَت لَقَب ندیدم
پولادپاره‌هاییم آهن رُباست عشقَت
اصلِ همه طَلَب تو در تو طَلَب ندیدم
خامُش کُن ای برادر فَضْل و اَدَب رَها کُن
تا تو اَدَب بِخواندی در تو اَدَب ندیدم
ای شَمسِ حَقِّ تبریز ای اصلِ اصلِ جان‌ها
بی‌بَصرهٔ وجودت من یک رُطَب ندیدم

خواهم که کَفْکِ خونین از دیگِ جان بَرآرَم
گُفتارِ دو جهان را از یک دَهان بَرآرَم
از خود بَرآمَدم من در عشقْ عَزم کردم
تا هَمچو خود جهان را من از جهان بَرآرَم
زُنّارِ نَفْسِ بَد را من چون گِلوش بَستم
او گفت وارَهَم من چون یک فَغان بَرآرَم
وَاللَّهْ کَشانَم او را چندان به گِردِ گَردون
کَزْ جانِ دودرَنگش آتشْ عِیان بَرآرَم
ای بس عروسِ جان را روبَندِ تَن رُبایم
وَزْ عشقْ سَرکَشان را از خان و مان بَرآرَم
این جُمله جان‌ها را در عشقْ چَنگ سازم
وَزْ چَنگِ‌ بی‌زبانْ من سیصد زبان بَرآرَم
پُر کرد شَمسِ تبریز در عشقْ یک کَمانی
کَزْ عشقْ زِهْ بَرآیَد چون آن کَمان بَرآرَم

یا رَب چه یار دارم شیرینْ شکار دارم
در سینه از پیِ او صد مَرغْزار دارم
قاصِد به خشم آید چون سویِ من گِرایَد
گوید کجا گُریزی من با تو کار دارم
من دوشْ ماهِ نو را پُرسیدم از مَهِ خود
گفتا پِی‌‌اش دَوانَم پا در غُبار دارم
خورشید چون بَرآمَد گفتم چه زَردرویی
گفتا ز شَرمِ رویَش رنگِ نُضار دارم
ای آبْ در سُجودی بر روی و سَر دَوانی؟
گفتا که از فُسونَش رَفتارِ مار دارم
ای میرِدادِ آتش پیجان چُنین چرایی؟
گفتا زِ برقِ رویَش دلْ‌ بی‌قَرار دارم
ای باد پیکِ عالَم تو دل سَبُک چرایی؟
گفتا بِسوزد این دلْ گَر اختیار دارم
ای خاکْ در چه فکری خاموشی و مُراقب
گفتا که در دَرونه باغ و بهار دارم
بُگْذَر از این عَناصِر ما را خداست ناصِر
در سَر خُمار دارم در کَفْ عُقار دارم
گَر خوابِ ما بِبَستی باز است راهِ مَستی
میْ دَردَهَد دودستی چون دَسْتیار دارم
خاموش باش تا دلْ‌ بی‌این زبان بگوید
چون گفتِ دلْ نیوشَم زین گفتْ عار دارم

من پاک بازِ عشقم تُخمِ غَرَض نکارم
پُشت و پناهِ فقرم پُشتِ طَمَع نَخارم
نی بَندِ خَلْق باشم نی از کسی تَراشَم
مُرغِ گُشاده پایَم بَرگِ قَفَص ندارم
من ابرِ آب دارم چَرخِ گُهَرنِثارم
بر تشنگانِ خاکی آبِ حَیات بارم
موسی بِدید آتش آن نور بود دِلْخَوش
من نیز نورم ای جان گرچه زِ دورْ نارم
شاخِ درختْ گَردان اصلِ درختْ ساکِن
گرچه که‌ بی‌قَرارم در روحْ بَرقَرارم
من بوالْعَجَب جهانم در مُشتِ گِل نَهانَم
در هر شبی چو روزَم دَر هر خَزانْ بهارم
با مُرغِ شبْ شَبَم من با مُرغِ روزْ روزَم
امّا چو با خود آیم زین هر دو بر کِنارم
آن لحظه با خود آیم کَزْ مَحْو‌ بی‌خود آیم
شش دانگْ آن گَهَم که بیرون زِ پنج و چارم
جانِ بَشَر به ناحَق دَعویش اختیار است
بی‌اختیار گردد در فَرِّ اختیارم
آن عقلِ پُر هُنر را بادی‌ست در سَرِ او
آن بادِ او نَمانَد چون باده‌‌یی دَرآرَم

بازآمدم خُرامان تا پیشِ تو بمیرم
ای بارها خَریده از غُصّه و زَحیرم
من چون زمینِ خُشکَم لُطفِ تو ابر و مُشکَم
جُز رَعدِ تو نخواهم جُز جَعْدِ تو نگیرم
خوش تَر اسیریِ تو صد بار از امیری
خاصه دَمی که گویی ای خَسته دلْ اسیرم
خاکی به تو رَسیده بِهْ از زَری رَمیده
خاصه دَمی که گویی ای‌ بی‌نَوا فقیرم
از ماجَرا گُذَر کُن کو عقلْ ماجَرا را؟
چَنگ است وِرْد و ذِکرَم باده‌ست شیخ و پیرم
ای جانِ جانِ مَستان ای گنجِ تَنگ دَستان
در جَنَّتِ جَمالَت من غَرقِ شَهْد و شیرم
من رَسْتخیز دیدم وَزْ خویش ناپَدیدم
گر چون کَمانْ خَمیدم پَرَّنده هَمچو تیرم
خاکی بُدَم زِ بادت بالا گرفت خاکَم
بی تو کجا رَوَم من ای از تو ناگُزیرم
ای نورِ دیده و دین گفتی بِعقل بِنْشین
ای پَرده‌ها دَریده کِی می‌هِلی سَتیزم؟
من بندهٔ اَلَستَم آنِ تو بوده اَسْتَم
آن خیره کُش فِراقَت می‌رانْد خیرخیرم
کِی خندد این درختم‌ بی‌نوبهارِ رویَت؟
کِی دَررَسَد فَطیرم تا نَسْرِشی خَمیرم؟
تا خوانِ تو بِدیدم آزاد از ثَریدم
تا خویشِ تو بِدیدم از خویشِ خود نَفیرم
از من گُذَر چو کردی از عقل و جان گُذشتم
در من اَثَر چو کردی بر گُنبَذِ اَثیرم
در قَعْده‌‌‌ام سَلامی ای جان گُزینِ من کُن
تا‌ بی‌سَلام نَبْوَد این قَعْدهٔ اَخیرم
من کَف چرا نکوبَم چون در کَف است خوبَم؟
من پا چرا نکوبَم چون بَم شُده‌ست زیرم؟
تبریزِ شَمسِ دین را از ما رَسان تو خِدمَت
خِدمَت به مشرقی بَر کَزْ روش مُسْتَنیرم

پیش چُنین جَمالِ جان بَخش چون نمیرم؟
دیوانه چون نگردم زَنجیر چون نگیرم؟
چون بادهٔ تو خوردم من مَحْو چون نگردم؟
تو چون مَییْ من آبَم تو شَهْد و منْ چو شیرم
بُگْشا دَهانِ خود را آن قَندِ‌ بی‌عَدَد را
عُذر اَرْ‌ نمی‌پذیری من عِشوه می‌پَذیرم
دانی که از چه خندم از هِمَّتِ بُلندم
زیرا به شهرِ عشقت بر عاشقانْ امیرم
با عشقِ لایَزالی از یک شِکَم بِزادم
نوعشق می‌نِمایَم وَاللَّهْ که سخت پیرم
آن چَشم اگر گُشایی جُز خویش را نَشایی
وَرْ این نَظَر گُشایی دانی که‌ بی‌نَظیرم
اَنْدَر تَنورِ سَردان آتش زَنَم چو مَردان
وَنْدَر تنورِ گرمان من پُخته تَر خَمیرم
در لُطفْ هَمچو شیرم اَنْدَر گِلو نگیرم
تا در غَلَط نَیُفتی گَر شورْ چون پَنیرم
در عشقِ شَمسِ تبریز سُلطانِ تاجْدارم
چون او به تَخت آید من پیشِ او وزیرم

ای چَرخِ عیب جویَم وِیْ سَقْفِ پُرسِتیزم
تا کِی به گوشه گوشه از مَکْرِ تو گُریزم؟
ای چَرخْ هَمچو زَنگی خونْ خوارهٔ خَلایِق
من ابرِ هَمچو خونَم بر تو چرا بِریزم
ای دل بِسوز خوش خوش مَگْریز ازین دو آتش
کین است بر تو واجِب کایی به نارِ تیزم
مَقصودْ نور آمد عالَمْ تَنور آمد
وین عشقْ هَمچو آتش وین خَلْقْ هَمچو هیزم
هَمچون خَلیلِ یَزدان پروانه وار شادان
در آتشَش نِشَستم تا حَشْر بَرنخیزم

آری ستیزه می‌کُن تا من هَمی‌سِتیزَم
چندین زَبون نِیَم که زِاسْتیزِ تو گُریزم
از حیله خواب رفتی هر سویْ می‌بِیُفتی
وَاللَّهْ که گَر بِخُسپی این باده بر تو ریزم
ای دولَتِ مُصوَّر پیشِ من آر ساغَر
زودم به رَهْ مَکُن جان من سخت دیرخیزم
هر لحظه روت گوید من شمعِ شب فُروزَم
هر لحظه موت گوید من نافِ مُشکْ بیزم
نَپْذیرم ای سَمَن بَر کمتر زِ هجده ساغَر
نَرمی کُن و حَلیمی ای یارِ تُند و تیزم
ای لُطفِ‌ بی‌کِناره خوش گیر در کِنارم
چون در بَرِ تو میرم نَغْز است رَسْتْخیزم
ساغَر بیار و کم کُن این لاغ و این نَدیمی
من مَستِ آن عروسَم نی سُخرهٔ جِهیزم
خواهم شَرابِ ناری تو دیگْ پیشَم آری؟
کِی گِردِ دیگ گردم آخِر نه کَفْچَلیزم
دَردِهْ شَرابِ رُهبان ای هَمدَمِ مَسیحان
نی چون خَران عنگم نی عاشقِ کُمیزم
خامُش زِ عشقْ بِشْنو گوید تو گَر مَرایی
من یارِ رُستَمانَم نی یارِ مردِ حیزم

ای توبه‌‌‌ام شِکَسته از تو کجا گُریزم
ای در دِلَم نِشَسته از تو کجا گُریزم
ای نورِ هر دو دیده‌ بی‌تو چگونه بینم؟
وِیْ گَردنَم بِبَسته از تو کجا گُریزم
ای شش جِهَت زِ نورَت چون آینه‌ست شش رو
وِیْ رویِ تو خُجَسته از تو کجا گُریزم
دل بود از تو خسته جان بود از تو رَسته
جان نیز گشت خَسته از تو کجا گُریزم
گَر بَندم این بَصَر را وَرْ بِسْکُلَم نَظَر را
از دل نه‌‌یی گُسَسته از تو کجا گُریزم

دل را زِ من بِپوشی یعنی که من ندانم
خَط را کُنی مُسَلْسَل یعنی که من نخوانم
بر تَختهٔ خیالَت آن را نه من نِبِشتم؟
چون سِرِّ دل ندانم کَنْدر میانِ جانم؟
از آفتابْ بیشَم ذَرّاتِ روح پیشَم
رَقصان و ذِکْرگویان سویِ گُهَرفَشانم
گَر نورْ خود نبودی ذَرّات کِی نِمودی؟
ای ذَرّه چون گُریزی از جَذبهٔ عِیانم؟
پَروانه وارْ عالَمْ پَرّان به گِردِ شمعَم
فَرّیش می‌فرستم پَرّیش می‌سِتانم
در خَلْوَت است عشقی زین شَرحِ شَرْحه شَرْحه
گَر شَرحِ عشقْ خواهی پیش وِیْ‌‌‌‌ات نِشانم
وَرْ زان که در گُمانی نَقْشِ گُمان زِ من دان
زان نَقْشْ مُنْکِران را در قَعرْ می‌کَشانم
وَرْ زان که در یَقینی دامِ یَقینْ زِ من بین
زان دامْ مُقْبِلان را از کُفر می‌رَهانم
وَرْ دَرد و رنج داری در من نَظَر کُن از وِیْ
کان تیرِ رنجْ نَجْهَد اِلّا که از کَمانم
وَرْ رنج گشت راحَت در من نِگَر همان دَم
می بین که آن نشانه‌ست از لُطفِ‌ بی‌نِشانم
هر جا که این جَمال است داد و سِتَد حَلال است
وان جا که ذوالْجَلال است من دَم زدن نَتانم

عالَمْ گرفت نورم، بِنْگَر به چَشم‌هایم
نامَم بَها نهادند، گر چه که‌ بی‌بَهایم
زان لُقمه کَس نخورده‌ست، یک ذَرّه زان نَبُرده‌ست
بِنْگَر به عِزَّتِ من، کان را‌ هَمی‌بِخایم
گَر چَرخ و عَرش و کُرسی، از خَلْق سَخت دور است
بیدار و خُفته هر دَم، مَستانه می‌بَرایم
آن جا جهانِ نور است، هم حور و هم قُصور است
شادیّ و بَزم و سور است، با خود از آن نَیایم
جِبْریلْ پَرده‌دار است، مَردانْ دَرونِ پَرده
در حَلْقه‌شان نِگینَم، در حَلْقه چون دَرآیم
عیسی حَریفِ موسی، یونُسْ حَریفِ یوسُف
اَحْمَد نِشَسته تنها، یعنی که من جُدایم
عشق است بَحْرِ مَعنی، هر یک چو ماهی در بَحْر
اَحْمَد گُهَر به دریا، اینک‌ هَمی‌نِمایم

آوازهٔ جَمالَت از جانِ خود شنیدیم
چون باد و آب و آتش، در عشقِ تو دَویدیم
اَنْدَر جَمالِ یوسُف، گَر دست‌ها بُریدند
دستی به جانِ ما بر، بِنْگَر چه‌ها بُریدیم
رِنْدان و مُفْلِسان را پیداست تا چه باشد
این دَلْقِ پاره پاره در پایِ تو کَشیدیم
در عشقْ جان سِپارانْ مانندِ ما هزاران
هستند لیک چون تو در خواب هم ندیدیم
مانندهٔ سُتورانْ در آبْ وقتِ خوردن
چون عکسِ خویش دیدیم، از خویشْ می‌رَمیدیم

دَردِهْ شَرابِ یکسان، تا جُمله جمع باشیم
تا نَقْش‌هایِ خود را یک یک فروتَراشیم
از خویشْ خواب گردیم، هم رنگِ آب گردیم
ما شاخِ یک درختیم، ما جُمله خواجه تاشیم
ما طَبْعِ عشق داریم، پنهانِ آشکاریم
در شهرِ عشقْ پنهان، در کویِ عشقْ فاشیم
خود را چو مُرده بینیم بر گورِ خود نِشینیم
خود را چو زنده بینیم در نوحه رو خراشیم
هر صورتی که رویَد بر آیِنِه‌‌یْ دلِ ما
رَنگِ قَلاش دارد، زیرا که ما قَلاشیم
ما جمعِ ماهیانیم، بر رویِ آب رانیم
این خاکِ بوالْهَوَس را بر رویْ خاکْ پاشیم
تا مُلْکِ عشق دیدیم، سَرخَیلِ مُفْلِسانیم
تا نَقْدِ عشق دیدیم، تُجّارِ بی­قُماشیم

من آن شبِ سیاهم کَزْ ماهْ خشم کردم
من آن گدایِ عورَم کَزْ شاه خشم کردم
از لُطفَم آن یگانه می‌خوانْد سویِ خانه
کردم یکی بَهانه، وَزْ راه خشم کردم
گَر سَر کَشَد نِگارم، وَرْ غم بَرَد قَرارم
هم آه بَرنیارَم، از آه خشم کردم
گاهَم فَریفت با زَر، گاهَم به جاه و لشکر
از زَر چو زَر بِجَستم، وَزْ جاه خشم کردم
ز آهن رُبایِ اَعْظَم، من آهَنَم گُریزان
وَزْ کَهْرُبایِ عالَم، من کاه خشم کردم
ما ذَرّه‌ایم سَرکَش، از چار و پنج و از شش
خود پنج و شش کِه باشد، زَاللّه خشم کردم
این را تو بَرنتابی، زیرا بُرونِ آبی
گَر شِبْهِ آفتابی، زَاشْباه خشم کردم

ای اُمَّتانِ باطِل بر نان زَنید، بر نان
وِیْ اُمَّتان مُقْبِل بر جانْ زَنید، بر جان
حیوانْ عَلَف کَشانَد، غیرِ عَلَف نَدانَد
آن آدمی بُوَد کو جویَد عَقیق و مَرجان
آن باغ‌‌ها بِخُفته، وین باغ‌ها شِکُفته
وین قِسْمَتی‌ست رفته، در بارگاهِ سُلطان
جان‌هاست نارَسیده، در دام‌ها خَزیده
جان‌هاست بَرپَریده، رَهْ بُرده تا به جانان
جانی زِ شَرحْ اَفْزون، بالایِ چَرخِ گَردون
چُست و لَطیف و موزون، چون مَهْ به بُرجِ میزان
جانی دِگَر چو آتش، تُند و حَرون و سَرکَش
کوتاهْ عُمر و ناخَوش، هَمچون خیالِ شیطان
ای خواجه تو کدامی؟ یا پُخته یا که خامی؟
سَرمَستِ نُقل و جامی؟ یا شَهْسوارِ میدان؟
روزی به سویِ صَحرا، دیدم یکی مُعَلّا
اَنْدَر هوا به بالا، می‌کرد رَقص و جولان
هر سو از او خُروشی، او ساکِن و خَموشی
سَرسَبز و سَبزپوشی، جانَم بِمانْد حیران
گفتم که در چه شوری؟ کَزْ وَهْمِ خَلْق دوری
تو نورِ نورِ نوری؟ یا آفتابِ تابان؟
گفتا دِلَم تُنُگ شُد، تَنْ نیز هم سَبُک شُد
تا پاگُشاده گشتم، از چارمیخِ اَرکان
گفتم که ای اَمیرَم شادَت کِنار گیرم
بسیار لابه کردم، گفتا که نیست اِمْکان
گفتم بیا وَفا کُن، وینْ ناز را رَها کُن
شاخی شِکَر سَخا کُن، چه کم شود از آن کان؟
گفتا که من فَنایَم، اَنْدَر کِنارْ نایَم
نَقْشی‌‌ هَمی‌نِمایَم، از بَهرِ دَرد و دَرمان
گفتم تو را نباید، خود دَفْعْ کَم نیاید
پَنجَهْ بَهانه زایَد از طَبْعَت ای سُخَندان
گفتا زِ سِرِّ یک تو، باور کجا کُنی تو؟
طِفْلیّ و دَرْسَت اَبْجَد، بَرگیر لوح و می‌خوان
گفتم همین سیاست می‌کُن، حَلال بادَت
صد گونه دَفْع می‌دِهْ، می‌کُش مرا به هِجْران
زود از زبانِ دیگر، صد پاسخِ چو شِکَّر
بَرخوانْد بر من از بَر، گشتم خَراب و سَکْران
بسیار اشک رانْدم، تا دیرْ مَست مانْدم
ناگَهْ بُرون شُد آن شَه، چون جانْ زِ نَقْشِ انسان
داغی بِمانَد حاصل، زان صُحْبَت اَنْدَرین دل
داغی که از لَذیذی، اَرْزَد هزار اِحْسان
فرمود مُشکلاتی، در وِیْ عَجَب عِظاتی
خامُش، در زبان‌ها، آن می‌نیایَد آسان

گر چه بَسی نِشَستم در نارْ تا به گَردن
اکنون در آبِ وَصلَمْ با یار تا به گَردن
گفتم که تا به گَردنْ در لُطف‌هات غَرقَم
قانع نگشت از من دِلْدار تا به گَردن
گفتا که سَر قَدَم کُن، تا قَعْرِ عشقْ می‌رو
زیرا که راست نایَد این کار تا به گَردن
گفتم سَرِ من ای جان نَعلینِ توست، لیکِن
قانِع شو ای دو دیده این بار تا به گَردن
گفتا تو کم زِ خاری، کَزْ اِنْتِظارِ گُل‌ها
در خاک بود نُه مَهْ، آن خار تا به گَردن
گفتم که خار چِبْوَد؟ کَزْ بَهرِ گُلْسِتانَت
در خونْ چو گُل نِشَستم بسیار تا به گَردن
گفتا به عشقْ رَستی، از عالَمِ کَشاکَش
کان جا‌‌ هَمی‌کَشیدی بیگار تا به گَردن
رَستی زِ عالَم امّا، از خویشتن نَرَستی
عار است هستیِ تو، وین عار تا به گَردن
عَیّاروار کم نِهْ تو دام و حیله کَم کُن
در دامِ خویش مانَد عَیّار تا به گَردن
دامی است دامِ دنیا، کَزْ وِیْ شَهان و شیران
ماندند چون سگ اَنْدَر مُردار تا به گَردن
دامی است طُرفه‌تَر زین، کَزْ وِیْ فُتاده بینی
بی‌عقل تا به کَعْب و هُشیار تا به گَردن
بس کُن زِ گفتن آخِر، کان دَمْ بُوَد بُریده
کَزْ تاسه نَبْوَد آخِر گُفتار تا به گَردن

ای مُرغِ آسْمانی آمد گَهِ پَریدن
وِیْ آهویِ مَعانی آمد گَهِ چَریدن
ای عاشقِ جَریده بر عاشقانْ گُزیده
بُگْذر زِ آفریده، بِنْگَر در آفریدن
آمد تو را فُتوحی، روحیْ چگونه روحی
کو چون خیال دانَد در دیده‌‌ها دَویدن
این دَمْ حَکَم بیاید، تَعلیمِ نو نِمایَد
بی‌گوشْ سِرْ شنیدن،‌‌ بی‌دیده ماهْ دیدن
داند سَبَل بِبُردن، هم مُرده زنده کردن
هم تَخت و بَخت دادن، هم بنده پَروَریدن
آن یوسُفِ مَعانی، وان گنجِ رایگانی
خود را اگر فُروشَد، دانی؟ عَجَب خَریدن
کو مُشتریِّ واقِفْ در دو دَمِ مُخالف؟
در پَرده ساز کردن، در پَرده‌‌ها دَویدن
ای عاشقِ مُوفَّق وِیْ صادقِ مصدق
می‌بایَدَت چو گَردون، بر قُطْبِ خود تَنیدن
در بی‌خودی تو خود را می‌جویْ تا بیابی
زیرا فِراقْ صَعْب است، خاصه زِ حَقْ بُریدن
لب را زِ شیرِ شیطان، می‌کوش تا بِشویی
چون شُسته شُد تَوانی پِسْتانِ دلْ مَکیدن
ای عشقِ آن جهانی، ما را‌‌ هَمی‌کَشانی
اَحْسَنْت ای کَشَنده، شاباش ای کَشیدن
هم آفتاب داند از شَرقْ رو نِمودن
اَرْنی به مَرکزِ او، نَتْوان به تَکْ رَسیدن
خامُش، که شَرحِ دل را، گَر راهِ گفت بودی
در کوه دَرفُتادی چون بَحْرْ برطپیدن
تبریز شَمسِ دین را هم ناگهان بِبینی
وان گَهْ ازو بیابی، صُبحِ اَبَد دَمیدن

گفتی مرا که چونی؟ در رویِ ما نَظَر کُن
گفتی خوشی تو‌‌ بی‌ما؟ زین طَعْنه‌‌ها گُذَر کُن
گفتی مرا به خنده خوش باد روزگارَت
کَس‌‌ بی‌تو خوش نباشد، رو قِصّهٔ دِگَر کُن
گفتی مَلول گشتم، از عشقْ چند گویی؟
آن کَس که نیست عاشقْ گو قِصّه مُختَصَر کُن
در آتَشَم، در آبَم، چون مَحْرَمی نیابَم
کُنجی رَوَم که یا رَب، این تیغ را سِپَر کُن
گُستاخِمان تو کردی، گفتی تو روزِ اوَّل
حاجَت بِخواه از ما، وَزْ دَردِ ما خَبَر کُن
گفتی شُدم پَریشان، از مُفْلِسیِّ یاران
بُگْشا دو لبْ جهان را پُردُرّ و پُرگُهَر کُن
گفتی کَمَر به خِدمَت، بَربَند تو به حُرمَت
بُگْشا دو دستِ رَحْمَت، بر گِردِ من کَمَر کُن