جستجو در گوهرین

نی نی بِهْ ازین بایدْ با دوست وَفا کردن
نی نی کم از این بایدْ تَقصیر و جَفا کردن
زَخْمی که زَنَد دَستَت بر عاشقِ سَرمَستَت
نَتْوانَد غیرِ تو تَدبیر دَوا کردن
مُرغی که چَشَد یک دَم از دانه دامِ تو
در خاطِرِ او نایَد آهنگِ هوا کردن
ای کارِ دو چَشمِ تو‌ بی‌جُرم و گُنَه کُشتن
وِیْ کارِ دو لَعْلِ تو حاجاتْ رَوا کردن
خوش واقعه‌یی دارد دل با غَمِ عشقِ تو
نی رویِ فروخوردن نی رایِ رها کردن
دَعویِّ صَفا کردن در عشقِ تو نیکو نیست
با جان صَفا چِبْوَد تفسیرِ صَفا کردن؟

بیا بوسه به چند است از آن لَعْلِ مُثَمَّن؟
اگر بوسه به جانی‌‌ست فَریضه‌‌ست خریدن
چو آن بوسه پاک است نه اَنْدَرخورِ خاک است
شَوَم جانِ مُجَرَّد بُرون آیم ازین تَن
مرا بَحْرِ صَفا گفت که کامی نَرَسَد مُفْت
گر آن گوهر با توست صَدف را هَله بِشْکَن
پِیِ بوسه گُل را که فَر بَخشَد مُل را
جهانی‌‌ست زبان‌‌ها بُرون کرده چو سوسَن
غَلَط گَر همه شاهید چو مِرّیخ و چو ماهید
هَلا بوسه مَخواهید از آن دِلْبَرِ توسَن
دَرآ ای مَهِ آفاق که روزَن بِگُشادم
شبی بر رُخِ من تاب لبی بر لبِ من زَن
دَرِ گفتْ فروبَند و گُشا روزَنِ دل را
زِ مَهْ بوسه نیابید مَگَر از رَهِ روزَن

دلِ دلِ دلی تو دلِ مرا مَرَنجان
چرا چرا چه معنی مرا کُنی پَریشان؟
بیا بیا و بازآ به صُلحْ سویِ خانه
مَرو مَرو زِ پیشَم کَتِف چُنین مَجُنبان
تو صد شِکَرسِتانی تُرُش چه کردی ابرو؟
سَبُک تَر از صَبایی چرا شوی گِرانْ جان؟
مَنَم کنون زِ عشقِ رُخِ چو گُلْشَنِ تو
فَراز سَرو و گُلْشَن چو صد هزاردَستان
بیا بیا دَمَم دِهْ که دَمدَمَه‌‌یْ لَطیفَت
حَیاتِ دل فَزایَد مرا چو آبِ حیوان
بیار عشوه اینک بَهایِ عشوه صد جان
هزار جان بیارْزَد زِهی مَتاعِ ارزان
تو عقلِ عقلِ مایی چرا زِ ما جُدایی؟
سَری که عقلْ ازو شُد نه گیج مانْد و حیران؟
سُتونِ این سَرایی زِ دَر بُرون چرایی؟
سَرا که‌ بی‌سُتون شُد نه پَست گشت ویران؟
تو ماهِ آسمانی وَ ما شَبیمْ تاری
شبی که مَهْ نباشد غَلَس بُوَد فراوان
تو پادشاهِ شهری وَ ما کِنارْ شهری
چو شهر مانْد‌ بی‌شَهْ چه سَر بُوَد چه سامان؟
مَها تویی سُلَیمان فِراق و غَم چو دیوان
چو دور شُد سُلَیمان نه دست یافت شیطان؟
تویی به جایِ موسی وَ ما تو را عَصایی
به جُز به کَفِّ موسی عَصا نیافت بُرهان
مسیح خوش دَمی تو وَ ما زِ گِل چو مُرغی
دَمی بِدَم تو بر ما بر اوج بین تو جولان
تو نوحِ روزگاری وَ ما چو اهلِ کَشتی
چو نوحْ رفت کَشتی کجا رَهَد زِ طوفان؟
تویی خَلیلْ ای جان همه جهان پُرآتش
که‌ بی‌خَلیلْ آتش‌ نمی‌شود گُلِستان
تو نورِ مُصْطَفایی وَ کعبه پُربُتان شُد
هِلا بیا بُرون کُن بُتان زِ بیتِ رَحْمان
تو یوسُفِ جَمالی و چَشمِ خَلْق بَسته
نَظَر زِ تو گُشایَد چو چَشمِ پیر کَنْعان
تو گوهرِ صَفایی و ما صَدَف به گِردَت
صَدَف چه قیمت آرَد چو رفت گوهرِ کان؟
تو جانِ آفتابی که او است جانِ عالَم
سِزَد گَرَت بگویم که جانِ جانِ کیهان
به غَیب باشد ایمان تو غَیب را عِیانی
که عینِ عینِ عینی وَ اصلِ اصلِ ایمان
خَمُش که تا قیامَت اگر دَهی عَلامَت
جوی نموده باشی به ما زِ گنجِ پنهان

با رویِ تو کُفر است به مَعنی نِگَریدن
یا باغِ صَفا را به یکی تَرِّه خریدن
با پَرِّ تو مُرغانِ ضَمیرِ دلِ ما را
در جَنَّتِ فردوس حَرام است پَریدن
اَنْدَر فَلَکِ عشقْ هر آن مَهْ که بِتابَد
آن ابرِ تو است ای مَهْ و فَرض است دَریدن
دَشتی که چَراگاهِ شکارانِ تو باشد
شیران بِنَیارند در آن دستْ چَریدن
هر عشق که از آتشِ حُسنِ تو نَخیزَد
آن عشقْ حَرام است و صَلایِ فَسُریدن
در باطِنِ منْ جانِ من از غیرِ تو بُبْرید
مَحْسوس شنیدم من آوازِ بُریدن
در خواب شود غافِل ازین دولَتِ بیدار
از پوست چه شیره بُوَدت در فَشُریدن؟
رَنْجور شَقاوَت چو بِیُفتاد به یاسین
لاحَوْل بُوَد چاره و انگشت گَزیدن
جُز عشقِ خداوندیِ شَمسُ الْحَقِ تبریز
آن مویِ بَصَر باشد باید سِتُریدن

ما دستِ تو را خواجه بِخواهیم کَشیدن
وَزْ نیک و بَدَتْ پاک بِخواهیم بُریدن
هر چند شبِ غَفلَت و مَستیت دِراز است
ما بر همه چون صُبحِ بِخواهیم دَمیدن
در پَرده ناموس و دَغَل چند گُریزی؟
نزدیک رَسیده‌‌ست تو را پَرده دَریدن
هر میوه که در باغِ جهان بود همه پُخت
ای غوره چون سنگ نخواهی تو پَزیدن؟
رَحْم آر بَرین جان که طَپان است دَرین دام
نَشْنود مَگَر گوشِ تو آوازِ طَپیدن؟
چَشمی است تو را در دل و آن چَشمْ به دَرد است
پس چیست غَمِ تو به جُز آن چَشمْ خَلیدن؟
چون می‌خَلَد آن چَشم بِجو دارو و دَرمان
تا بازرَهی از خَلِش و آبْ دویدن
دارویِ دل و دیده نَبوده‌‌ست و نباشد
ای یوسُفِ خوبان به جُز از رویِ تو دیدن
هین مَخْلَصِ این را تو بِفَرما به تمامی
که گفت تو و قول تو مُزد است شنیدن

هر شب که بُوَد قاعدۀ سُفره نهادن
ما را زِ خیال تو بُوَد روزه گُشادن
ای لُطفِ تو را قاعده بر روزه گُشایان
مانند مَسیحا زِ فَلَکْ مایِده دادن
چون قوتِ دل از مَطْبَخِ سودایِ تو باشد
باید به میان رفتن و در لوتْ فُتادن
ما را هم از آن آتشِ دلْ آبِ حَیات است
بر آتشِ دلْ شاد بِسوزیم چو لادن
کارِ حَیَوان است نه کارِ دل و جان است
در خاک بِپوسیدن و از خاکْ بِزادن

صد گوشِ نواَم باز شُد از رازْ شُنودن
بی بودْ دَهَنده نَتَوان زادن و بودن
اُسْتودنِ تو بادِ بهار آمد و منْ باغ
خوش حامِله می‌گردد اَجْزا زِ سُتودن
بر هَمدِگَر افتادنِ مَستانْ چه لَطیف است
وَزْ هَمدِگَر آن جامِ وَفا را بِرُبودن
ای آن کِه به عشقِ رُخِ تو واجِب و حَقّ است
آیینه دل را زِ خُرافاتْ زُدودَن
آوازِ صَفیرِ تو شنیدیم و فَریضه ست
این هُدهُدِ جان را گِرِه از پایْ گُشودن
تا چند دَرین ابرْ نَهان باشد آن ماه؟
جان‌‌ها به لَب آمد هَله وَقت است نِمودن
ای گُلْشَنِ رویِ تو زِ دِیْ ایمِن و فارغ
وِیْ سُنبُلِ ابرویِ تو ایمِن زِ دُرودَن
ساقی چو تویی کُفر بُوَد بودنْ هُشیار
وان شب که تویی ماه حَرام است غُنودن
چون آمد پیراهنِ خوش بویِ تو یوسُف
بس بارِد و سَرد است کُنون لَخْلَخه سودن
گفتم که بِبوسَم کَفِ پایِ تو مرا گفت
آن جسم بُوَد کِشْ بِتَوانند بَسودن
بَسْ تا شَهِ ما گوید کو راست مُسَلَّم
پُر کردنِ اَفْهام و بر اَفْهامْ فُزودن

گَر زان که مَلولی زِ من ای فِتْنه حوران
این سِلْسِله بُگْذار و کسی را بِمَشوران
در کوچه کوران تو یکی روز گُذشتی
اُفتاد دو صد خارش در دیده کوران
در خواب نِمودی تو شبی قامَتِ خود را
بر سَرو بِیَفْزود زِ تو قَدِّ قُصوران
ای آن که تو را جُنبشِ این عشقْ نَبوده ست
حیران شده بر جایِ تو چون تازه حُضوران
از لَحْنِ عَرابی چو شُتُر بادیه کوبَد
زین لَحْن چه بیگانه‌یی ای کم زِ سُتوران
عِشقا تو سُلَیمان و سَماع است سپاهَت
رفتند به سوراخِ خود از بیمِ تو موران
شَمسُ الْحَقِ تبریز چو خورشید بَرآیَد
زیرا که زِ خورشید بُوَد جامه عوران

بِفْریفتی‌اَم دوش و پَرَنْدوش به دَستان
خوردم دَغَلِ گرمِ تو چون عشوه پَرَستان
دی عهد نکردی بِرَوَم بازبیایم؟
سوگند نخوردی که بِجویَم دلِ مَستان؟
گفتی که به بُستانْ بَرِ من چاشْت بیایید
رفتی تو سَحَرگاه و بِبَستی دَر بُستان
ای عشوه تو گرم تَر از بادِ تَموزی
وِیْ چهره تو خوب تَر از رویِ گُلِستان
دانی که دَغَل از چو تو یاری به چه مانَد؟
در عینِ تَموزی بِجَهَد بَرقِ زمسَتان
گَر زان که تو را عِشوه دَهَد کَس گِلِه کم کُن
صد شَعبده کردی تو یکی شَعبده بِسْتان
بر وَعده بِکُن صَبر که گَر صَبر نبودی
هرگز نَرَسیدی مَدَد از نیست به هَستان
وَرْ نه بِکُنم غَمْز و بگویم که سَبَب چیست
زان سان که تو اِقْرار کُنی که سَبَب است آن

نَشایَد از تو چندین جور کردن
نَشایَد خونِ مَظْلومان به گَردن
مرا بَهرِ تو باید زندگانی
وَگَر نی سَهْل دارم جان سِپُردن
از آن روزی که نامِ تو شنیدم
شُدم عاجِز من از شب‌‌ها شِمُردن
رَوا باشد که از چون تو کَریمی
نَصیبِ من بُوَد اَفْسوس خوردن؟
خداوندا از آن خوش تَر چه باشد
بدیدن رویِ تو پیش تو مُردن؟
مِثالِ شمع شُد خونَم در آتش
زِ دل جوشیدن و بر رُخْ فَسُردن
دَرین زندان مرا کُنْد است دَندان
ازین صبر و ازین دندان فَشُردن
از این خانه شُدم من سیر وَقت است
به بامِ آسْمان‌‌ها رَخْت بُردن

نِدا آمد به جانْ از چَرخِ پَروین
که بالا رو چو دُردی پَستْ مَنْشین
کسی اَنْدَر سَفَر چندین نَمانَد
جُدا از شهر و از یارانِ پیشین
نِدایِ اِرْجِعی آخِر شنیدی
از آن سُلطان و شاهَنْشاهِ شیرین
دَرین ویرانه جُغدانند ساکِن
چه مَسکَن ساختی ای بازِ مِسکین؟
چه آساید به هر پَهْلو که گردد
کسی کَزْ خار سازد او نِهالین؟
چه پیوندی کُند صَرّاف و قُلّاب؟
چه نِسْبَت زاغ را با باز و شاهین؟
چه آرایی به گَچ ویرانه‌یی را؟
که بالا نَقْش دارد زیرْ سِجّین
چرا جان را نَیارایی به حِکْمَت؟
که اَرْزَد هر دَمَش صد چین و ماچین
نه آن حِکْمَت که مایه‌‌یْ گفت و گوی است
از آن حِکْمَت که گردد جانْ خدابین
تو گوهر شو که خواهند و نخواهند
نِشانَنْدَت همه بر تاجِ زَرّین
رَها کُن پس روی چون پایِ کَژْمَژ
اَلِف می‌باش فَرد و راست بِنْشین
چو مَعنی اسب آمد حَرفْ چون زین
بگو تا کِی کشی‌ بی‌اسبْ این زین
کُلوخ انداز کُن در عشقِ مَردان
تو هم مَردی ولی مَردِ کُلوخین
عَروسیِّ کُلوخی با کُلوخی
کُلوخ آرَد نثار و سنگْ کابین
به گورستان به زیرِ خِشْت بِنْگَر
که نَشْناسی تو سارانْشان زِ پایین
خدایا دَررَسان جان را به جان‌ها
بِدان راهی که رفتند آلِ یاسین
دُعایِ ما و ایشان را دَرآمیز
چُنان کَزْ ما دُعای و از تو آمین
عِنایَت آن چُنان فَرما که باشد
زِ ما اِحْسانِ اندک وَزْ تو تَحْسین
زِ شَهوانی به عَقلانی رَسانْمان
بر اوجِ فوقْ بَر زین لوحِ زیرین

دلِ خونْ خواره را یک‌باره بِسْتان
زِ غَمْ صدپاره شُد یک پاره بِسْتان
بِکُن جانِ مرا امروز چاره
وَگَر نی جانْ ازین بیچاره بِسْتان
همه شب دوش می‌گفتم خدایا
که دادِ من از آن خونْ خواره بِسْتان
دلِ سنگینِ او چون ریخت خونَم
تو خونِ من زِ سنگِ خاره بِسْتان
به دستِ دل فِرستادم دو سه خَط
یکی خط را از آن آواره بِسْتان
در آن خَطْ صورت و اَشْکالِ عشق است
برایِ عِبرَت و نَظّاره بِسْتان
دِلَم با عشقْ هم اِسْتاره اُفتاد
نَخواهی جُرمْ از اِسْتاره بِسْتان

بیا ای مونِسِ جان‌‌‌‌های مَستان
بِبین اندیشه و سودایِ مَستان
بیا ای میرِ خوبان و بَراَفْروز
زِ شَمعِ رویِ خود سیمایِ مَستان
نمی آیی، سَر از طاقی بُرون کُن
بِبین این غُلغُل و غوغایِ مَستان
بیا ای خوابِ مَستان را بِبَسته
گُشا این بَند را از پایِ مَستان
همه شب می‌رَوَد تا روز ای مَهْ
به اَهلِ آسْمان هَیهایِ مَستان
هَمی گویند ما هم زو خَرابیم
چُنین است آسْمان، پَسْ وایِ مَستان
فرشته و آدمی، دیوان و پَریان
زِ تو زیر و زَبَر، چون رایِ مَستان
کُلاهِ جُمله هُشیاران رُبودند
دَرین بازارگَهْ، چه جایِ مَستان
مَیَفکَن وَعدهٔ مَستان به فردا
تویی فردا و پَسْ فردایِ مَستان
چو مَستانْ گِردِ چَشمَت حَلْقه کردند
کِه بِنْشینَد دِگَر بالایِ مَستان؟
شنیدم چَرخِ گَردون را که می‌گفت
مَنَم یک لُقمه از حَلْوای مَستان
شنیدم از دَهانِ عشق، می‌گفت
مَنَم معشوقهٔ زیبایِ مَستان
اگر گویند ماهِ روزه آمد
نیابی جامِ جانْ اَفْزایِ مَستان
بگو کان میْ زِ دریاهایِ جان است
که جان را می‌دَهَد سَقّایِ مَستان
همه مولایِ عقلند، این غَریب است
که عقل آمد که من مولایِ مَستان
چو فرمانِ مُوَقَّع داشت رویَش
کَشید ابرویِ او طُغْرایِ مَستان
همه مَستان نِبِشتند این غَزَل را
به خونِ دل زِ خونْ پالایِ مَستان

شنیدی تو که خَط آمد زِ خاقان؟
که از پَرده بُرون آیَند خوبان
چُنین فرموده است خاقان که امسال
شِکَر خواهم که باشد سَختْ اَرْزان
زِهی سال و زِهی روزِ مُبارک
زِهی خاقان، زِهی اِقْبالِ خندان
درونِ خانه بِنْشَستن حَرام است
که سُلطان می‌خُرامَد سویِ میدان
بیا با ما به میدانْ تا بِبینی
یکی بَزمِ خوشِ پیدایِ پنهان
نَهاده خوان و نِعْمَت‌‌‌‌های بسیار
زِ حَلْواها و از مُرغانِ بِریان
غُلامانِ چو مَهْ در پیشِ ساقی
نَوایِ مُطربانِ خوش تَر از جان
وَلیک از عشقِ شَهْ جان‌‌‌‌های مَستان
فَراغَت دارد از ساقیّ و از خوان
تو گویی این کجا باشد؟ همان جا
که اندیشه‌‌یْ کجا گشته‌‌‌‌‌ست جویان

گَر این جا حاضری، سَر هم چُنین کُن
چو کردی، بارِ دیگر هم چُنین کُن
مرا دی تَنگ اَنْدَر بَرکَشیدی
بیا ای تَنگِ شِکَّر هم چُنین کُن
دَر و بامِ مرا دی می‌شِکَستی
دَرآ امروز از دَرْ هم چُنین کُن
میانِ جانِ چاکر کار کردی
به پیشِ چَشمِ چاکر هم چُنین کُن
چه خوش کردی مَها، آن شیوه را دی
رَها کُن ناز و خوش تَر هم چُنین کُن

نَتانی آمدن این راهْ با من
کجا دارد هَریسه، پایِ روغَن؟
ولی همراهی و با تو بِسازَم
که چَشمِ من به رویِ توست روشن
چو از راهَت بِبُردم شَرط نَبْوَد
میانِ راهْ تَرکِ دوست کردن
بَغَل‌هایَت بگیرم هَمچو پیران
چو طِفْلانَت نَهَم گاهی به گَردن
چو آدم توبه کُن از خوشه چینی
چو کِشتی بَذْر، آنِ توست خَرمَن
دَهان بَربَند، گوشِ فَهْم بَسته‌ست
مگو چیزی که می‌نایَد به گفتن

دلِ معشوقْ سوزیده‌‌‌‌‌ست بر من
وَزان سوزشْ جهان را سوخت خَرمَن
بِزَد آتش به جانِ بَنده شمعی
کَزو شُد مومْ جانِ سنگ و آهن
پدید آمد از آن آتش به ناگَهْ
میانِ شب هزاران صُبحِ روشن
به کویِ عشقْ آوازه دَراُفتاد
که شُد در خانهٔ دلْ شکلِ روزَن
چه روزن، کافْتابِ نو بَرآمَد
که سایه نیست آن جا قَدْرِ سوزن
از آن نوری که از لُطْفَش بِرُسته‌ست
زِآتش گُلْبُن و نَسرین و سوسن
از آن سو بازگرد ای یارِ بَدخو
بدین سو آ که این سوی است مَأمَن
به سویِ‌ بی‌سویی جُمله بهار است
به هر سو غیر این، سرمایِ بهمن
چو شَمسُ الدّینِ جان آمد زِ تبریز
تو جانْ کَندن‌ هَمی‌خواهی،‌ هَمی‌کَن

به باغّ آییم فردا جُمله یاران
همه یارانِ هم دلْ هَمچو باران
صَلا گفتیم، فردا روزِ باغ است
صَلایِ عاشقان و حَقْ گُزاران
در آن باغ از بُتان و بُت پَرَستان
هزاران در هزاران در هزاران
همه شادان و دست انداز و خندان
همه شاهانِ عشق و تاجْداران
به زیرِ هر درختی ماه رویی
زِهی خوبان، زهی سیمین عِذاران
یکی جوقی پیاده هَمچو سَبزه
دِگَر جوقی چو شاخِ گُلْ سَواران
نَبینی سَبزه را با گُلْ حَسودی
نباشد مَستِ آن میْ را خُماران

اگر خواهی مرا میْ در هوا کُن
وَگَر سیری زِ من، رفتم، رَها کُن
نِیَم قانِع به یک جام و به صد جام
دوساله پیشِ تو دارم، قَضا کُن
بِدِه میْ، گَر نَنوشَم، بر سَرَم ریز
وَگَر نیکو نگفتم، ماجَرا کُن
من از قَندم، مرا گویی تُرُش شو؟
تو ماشی را بگیر و لوبیا کُن
سَرِ خُم را به کَهْگِل هین مَبَندا
دلِ خُم را بَرآوَر، دِلْگُشا کُن
مرا چون نِی دَرآوردی به ناله
چو چَنگَم خوش بِساز و بانَوا کُن
اگرچه می‌زنی سیلیم چون دَفْ
که آوازی خوشی داری، صدا کُن
چو دَفْ تَسلیم کردم رویِ خود را
بِزَن سیلیّ و رویَم را قَفا کُن
هَمی زایَد زِ دفّ و کَفْ یک آواز
اگر یک نیست از هَمْشان جُدا کُن
حَریفِ آن لبی ای نِی شب و روز
یکی بوسه پِیِ ما اِقْتِضا کُن
تو بوسه باره‌‌یی و جُمله خواری
نگیری پَند اگر گویم، سَخا کُن
شُدی ای نِی شِکَر زَافْسونِ آن لب
زِلب ای نیشِکَر، رو شُکرها کُن
نه شُکر است این نَوایِ خوش که داری؟
نَوایِ شِکَّرین داری، اَدا کُن
خَموش از ذِکرِ نِی می‌باش یکتا
که نِی گوید که، یکتا را دوتا کُن

بُرو ای دل، به سوی دِلْبَر من
بدان خورشیدِ شَرق و شمعِ روشن
مَرو هر سو، به سویِ‌ بی‌سویی رو
که هر مِسکینْ بدان سو یافت مَسکَن
بِنِه سَر چون قَلَم بر خَطِّ اَمْرَش
که هر‌ بی‌سَر ازو اَفْراشت گَردن
که جُز در ظِلِّ آن سُلطانِ خوبان
دلِ تَرسندگان را نیست مَأمن
به دستَت او دَهَد سَرمایهٔ زَر
زِ پایَت او گُشایَد بَندِ آهن
وَرْ از انبوهی از در رَه نیابی
چو گُنجشکان دَرآ از راهِ روزَن
وَگَر زانْ خَرمَنِ گُل بو نیابی
چه سودت عَنْبَرینه و مُشک و لادن؟
وَگَر سَبْلَت زِ شیرش تَر نکردی
بُرو ای قَلْتَبان و ریش می‌کَن
چو دیدی رویِ او، در دل بِرویَد
گُل و نسرین و بید و سَرو و سوسَن
دَرآمیزد دِلَت با آبِ حُسنَش
چو آتش که دَرآویزد به روغَن
دَرآ در آتشش، زیرا خَلیلی
مَرَم زآتش، نه‌‌یی نِمْرُودِ بَدظَن
دَرآ در بَحْرِ او تا هَمچو ماهی
بِرویَد مَر تو را از خویش جوشَن
زِ کاهِ غَم جُدا کُن حَبِّ شادی
که آن مَهْ را برایِ ماست خَرمَن
بهار آمد، بُرون آ هَمچو سَبزه
به کوریِّ دِیْ و بر رَغْمِ بهمن
نَخَمّی چون کَمان گَر تیرِ اویی
به قابِ قَوسْ رَسْتَسْتی زِ مَکْمَن
زِهی بر کار و ساکِنْ تو به ظاهر
مِثالِ مَرهَمی در کار کردن
خَمُش کُن، شُد خَموشی چون بَلادُر
بَلادُر گَر نَنوشی، باش کودن