غزل ۷۲ - گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است
غزل ۸۵ - چشمم افتاد بر جمٰال کسی
رباعی ۴۲ - این خلق جهان به یکدگر کینه ورند
رباعی ۴۵ - از خواری شاگرد و ز فخر استاد
غزل ۱۸۶ - تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند
غزل ۲۰۰ - تا کی از لب-گهرِ آن مست تکلم ریزد
غزل ۲۰۲ - دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند
غزل ۲۰۸ - تا بود سراسیمه دلم در به دری بود
غزل ۲۱۷ - آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند
غزل ۲۳۷ - برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد
غزل ۲۳۹ - آن چنان زآتش بیداد مرا می سوزد
غزل ۲۷۷ - بیا که در چمن انتظار آب نماند
غزل ۲۹۸ - ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود
غزل ۳۰۶ - باز شاهین امیدم اوج پروازی کند
غزل ۳۲۰ - یاران به روز حادثه برق جهان شوند
غزل ۳۴۸ - کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید
غزل ۳۶۲ - بیا که نغمه گشایان نفس به نی بستند
غزل ۱۳۸۲ - برای خاطرم غم آفریدند
غزل ۱۴۱۹ - از بسکه به تحصیل غنا حرص توجان کند
غزل ۱۴۴۹ - هر که اینجا میرسد بیاعتدالی میکند