اخلاق

صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۳۶ - مهربانی از میان خلق دامن چیده است صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۴۸ - دنبال دل کمند نگاه کسی مباد صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۶۳ - زان سفله حذر کن که توانگر شده باشد صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۷۴ - این غافلان که جود فراموش کرده‌اند صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۸۴ - خواری از اغیار بهر یار می‌باید کشید صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۸۵ - چون صراحی رخت در میخانه می‌باید کشید صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۹۰ - ز خارزار تعلق کشیده دامان باش صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۹۲ - از هر صدا نبازم، چون کوهٔ لنگر خویش صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۹۳ - سیراب در محیط شدم ز آبروی خویش صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۰۸ - ز خال عنبرین افزون ز زلف یار میترسم صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۰۹ - از روی نرم، سرزنش خار می‌کشم صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۳۰ - ما خنده را به مردم بی‌غم گذاشتیم صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۳۱ - از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۳۲ - خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۳۳ - ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیم صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۴۲ - ما درد را به ذوق می ناب می‌کشیم صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۴۷ - ما کنج دل به روضهٔ رضوان نمی‌دهیم صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۴۸ - تا از خودی خود نبریدند عزیزان صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۵۲ - مکن منع تماشایی ز دیدن صائب تبریزی گزیدهٔ غزلیات غزل ۱۵۶ - ای دل از پست و بلند روزگار اندیشه کن