غزل ۶۵۵۹ - حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه
غزل ۶۵۶۱ - از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه
غزل ۶۵۶۲ - از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه
غزل ۶۵۷۶ - رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است
غزل ۶۵۷۷ - بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه
غزل ۶۵۷۸ - بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه
غزل ۶۵۷۹ - دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه
غزل ۶۵۸۴ - به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته
غزل ۶۵۸۷ - مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده
غزل ۶۵۹۲ - خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه
غزل ۶۶۰۱ - گر از طعام تن عام می شود فربه
غزل ۶۶۰۳ - به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟
غزل ۶۶۰۹ - به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده
غزل ۶۶۱۲ - روشن ز نور صدق بود جان صبحگاه
غزل ۶۶۳۱ - تا سرو ترا راه به گلزار فتاده
غزل ۶۶۳۲ - از توبه شود سرکشی نفس زیاده
غزل ۶۶۴۸ - کشد گر به صورت ز دل صد زبانه
غزل ۶۶۶۴ - یک نفس فارغ ز وسواس تمنا نیستی
غزل ۶۶۶۸ - هر کجاگیری گلی در آب معمار خودی
غزل ۶۶۷۱ - بی تأمل زینهار از نقطه دل نگذری