اخلاق

جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۱۴۵ - سر به سر کار جهان گر تو بدانی هیچست جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۱۶۶ - شراب هجر تو بسیار خوردم جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۲۰۱ - لطف جان بخش تو امّید گنه کارانست جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۲۱۶ - می دهم جانی به عشقش تا مرا جان در تنست جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۲۳۰ - فراغتیست مرا از جهان و هرچه دروست جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۲۳۶ - عشق را آغاز و انجامیش هست جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۲۵۴ - مرا بر در تو سر بندگیست جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۴۰۲ - خدایت ناصر و یارت معین باد جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۵۲۴ - بتی که خاطر او لازم جفا باشد جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۶۱۱ - هیچکس در نزد آن در که درش باز نکردند جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۶۱۷ - مرا ز دوستی دوست دشمنان بیشند جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۶۴۶ - بیشتر خلق جهان در پی جاه و درمند جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۶۸۶ - تربیت در آب و گل گلهای رنگین می دهد جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۷۹۱ - تا چند کشیم از جگر این آه جگر سوز جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۸۴۳ - نگارینا مکن بر من ستم بیش جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۱۰۵۹ - من چو بلبل ناله های صبحگاهی می کنم جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۱۰۸۶ - یاد باد آنکه عزیزان همه با هم بودیم جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۱۱۵۹ - دمی در کوی درویشان گذر کن جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۱۱۶۶ - دل سرگشته ی حیران برو ترک مناهی کن جهان ملک خاتون غزلیات شماره ۱۱۷۰ - مویت به آفتاب رخ ای جان رها مکن