اخلاق

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴۰ - روزگار جامه دیبا و فرش مخمل است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴۴ - با گدا خلق کن، دست سخایی درم است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴۵ - هست خفت گرمی یاران بهر کو آدم است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴۶ - بهار گلشن آن روی چون سمن، شرم است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴۸ - زکام اینکه فرو ریزدم، نه دندان است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۵۰ - این درهم و دینار، که چشم تو بر آن است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۵۳ - بهار ما، نفس سرد و، چشم گریان است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۵۴ - بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهان است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۵۶ - در ره حق، گام اول ترک هستی دادن است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۶۱ - مایه عزت، ز مردم روی پنهان کردن است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۶۶ - دل تو آهن و رو سنگ و خواب سنگین است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۷۱ - لوح دنیا از خط مهر و محبت ساده است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۷۲ - جانشین سفره، اکنون قالی کرمان شده است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۷۸ - بربند میان، وقت کنارت ز میانهاست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۷۹ - دو رنگی، شیوه اهل زمانه است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۸۱ - چو خیزی از سر شهرت سریر سلطانی است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۸۴ - ز بسکه قوت جذب نگاه با آن روست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۸۵ - درها همه بسته است، گشاده است در دوست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۹۳ - رم کن از الفت، که تنهایی عجب یار خوشیست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۹۷ - در چهره بی شرم، نشانی ز صفا نیست